casatlantica

mudanza

2009-06-09T08:20:00.003+02:00

eu xa escribín dabondo sobre os sentimentos encontrados que me provocan as mudanzas, e esta non ía ser menos. pero o que ten que ser, pois é.

así que agora atendemos aquí.

;)

a casatlantica múdase á blogaliza.

semana da poesía de barcelona

2009-05-25T09:29:00.004+02:00

alá imos! será tamén a primeira viaxe en avión do noso be! uis....que nervios....

queredes algo de alá?

;)

fan

2009-05-21T09:39:00.003+02:00

dios...teño un fan!!! que me fai covers!!! síntome coma unha estrela do rocanrrol :)

adri, molas un montón.

alerxía á poesía

2009-05-19T16:39:00.005+02:00

a razón do post anterior fixen tres descubrimentos reveladores:

un: hai en lugo -igual xa hai moito, pero eu non o sabía- un colectivo de xentes coa poesía como desexo compartido e iso é, cando menos, motivo de ledicia para min pois xa pensaba que o dos colectivos poéticos acabara os seus días. por muitos anos, xa que logo.

dous: non só o hai, senón que ademais fixeron unha fermosa acción consistente en regalar poesía aos transeúntes deixando varias notiñas de papel pegadas pola cidade adiante con versos e frases de poetas de tódolos tempos.

tres: o concello de lugo, vese que é máis de prosa ca de poesía. mágoa. creo sinceramente que se no abrir do luns eu mesma atopase un anaquiño de benedetti colgado da farola contra a que bato o coche tódalas mañás non iría así, sen máis, monotonamente, ao curro.

iría intrigada. intrigada polo anaquiño de papel. intrigada por benedetti. iría diferente a como vou acotío.

preguntándome polo impacto que a poesía ten no medio dun acto completamente cotiá.

en que se mide iso? newtons? faradios? simples metros?

;)

Hoy me hicieron un test/ el decisivo

tengo alergia a la nuez al humo al polvo
a la estremecedora belleza de la iguana
y al concierto de piano de rachmáninof
a las bruscas galernas de noviembre
y al importuno celo de los oportunistas
a la oculta violencia de los conciliadores
al papamóvil y a las pompas fúnebres

hoy me hicieron el test/ todo está claro
tengo alergia a la soja al ácaro y al moho
a risas y sonrisas de hienas y giocondas
a la mano que esconde napoleón bonaparte
a la otan el usis el kgb y la cia
y al inútil paraguas contra el viento
al débil sindicato de los zánganos
y al matriarcado de la abeja reina

hoy me hicieron el tes/ al fin me entero
tengo alergia al coñac/ al tomate/ al tanino
a los monos en jaulas/ al doblaje en el cine
a la picana eléctrica/ a la hora del ángelus
y hasta a los presidentes con pulcro bisoñé
al opus dei y a los posmodernistas
a los gaudeamus y a las cuchipandas
y/ no faltaba más/ a los tests sobre alergias.

benedetti para a bolboreta curda.

re-postar un minuto

2009-05-16T00:11:00.006+02:00

esta tarde mig, be e unha servidora concedémoslle un minuto de poesía á cidade de pontevedra. acompañamos á xente pola rúa, no súper, nas terrazas...
eu linlle un poema a dous mormóns. fliparon. era a primeira vez que alguén os paraba pola rúa para darlles a chapa.
foron dos que mellor responderon.

confesaronme que non entenderan nada do galego.

igual fui por iso.

muitísimas grazas aos organizadores pola oportunidade. para nós fui precioso ;)

mañá sábado, véspera de letras, toca ler en ourense, plena rúa.

convite

2009-04-17T09:08:00.004+02:00

este sábado estaremos na tremenda casa que as palabras teñen alá enfronte de samil, recitando nove co pequeno be e compartindo espazo con nela e sr.pause. todo un pracer para nós.

e para vós, se vindes

trintaaaa!!!!

2009-04-14T10:37:00.001+02:00

ai dios

pero feliz

mdm poetic tour09

2009-04-07T11:11:00.008+02:00

exactamente aquí: en tremendo e incomparable marco, onde recitaron aldao+lado hai uns días para conmemorar o banquete de conxo. e malia que non houbo cuchipanda de verdade, si que houbo moitas poetas, un poeta -benaventurado el entre todas as mulleres- e un público encantador que aplaudía arreo todo o que pasaba naquel recuncho privilexiado do sanatorio de conxo. na capital mundial da movida mental (e cito a alguén aínda que agora non sei a quen) atopámonos con colegas e amigos aos que tiñamos muitas ganas de ver. o pequeno be tamén veu. atendeu muito, non chorou nada, portouse tan ben que ao día seguinte levámolo á titiritada coruñesa da que, por certo, tamén temos fotos.

e para mostra...

que ben o pasamos.

pois iso: que o tour xa comezou. a ver se nos vemos.
;)

y luego (colectivo coruñés)

2009-03-29T20:26:00.003+02:00

a presentación do post anterior foi moi divertida; ler nove en terra atlántica, rodeada de amigos, en tarde de sábado ociosa aínda que fría, foi de verdade un pracer grande. agradecemos a colaboración do público que se animou a xogas ás películas con lu e os títulos e que que compuxeron un exquisito poema dadaísta que aquí queda.
de título, por ser máis coruñés, puxémoslle y luego

ah! se algún poeta contemporáneo atopa un seu verso entre os do poema pode reclamalo neste enderezo e devólveselle...

trazar para sempre un círculo que descargamos
como quen bebe a última cervexa e unha avoa.
así che medrou no peito un tambor de buxo, meu amigo!
así mesmo e con idéntico motivo
morrín sen escuras pretensións.
(texto íntegro)
teu paniño encarnado,
esta espera tan longa...
ven dunha vez.
dende unha mesa de café chamo por vosoutras.
o noso patio tiña fentos
maís seguramente habería...
non lembro.
quen eres -preguntaranche-quen eres?
dende onde as miñas verbas che magoan.
o lume é o destino polo que ninguén daba xa un peso.
de memoria: que se mesturase o noso sangue coa luz do día.

presentando nove na coruña...

2009-03-25T09:03:00.002+01:00

estades todos convidados!

galician pysco

2009-03-20T08:47:00.001+01:00

Imaxinen por un intre que Castelao volve entre nós. Polo ao día do ocorrido nos últimos 50 anos. O tipo vese contento. Entón pregunta como lle vai á súa lingua nai e, con certa reticencia, acabas contándolle o de Galicia Bilingüe. Imaxinen isto e déanlle a Castelao un licor café para pasar o trago, que lle ha facer falta. Para explicarllo mellor poslle un vídeo de seioque.com (Sei o que nos figestes...).A imaxe é a seguinte: en plena manifestación a prol do bilingüismo aparece un tipo berrando na Galiza, en galego! e seis ou sete policías nacionais batendo nel. Castelao, alucinado, observa como detrás deles hai centos de persoas véndoo todo. Hai quen berra dale, dale! Todos aplauden. Castelao pregunta quen é esa xente toda? Son persoas que defenden a liberdade de escoller calquera das dúas linguas oficiais no territorio galego, dislle. Ti non queres enganar a Castelao pero habería que lle dicir que en realidade defenden a libre escolla do castelán, pero mira, está recén encarnado, imos aforrarlle o desgusto. Daquela o rianxeiro, que xa está pensando que maldita a hora na que saíu da caixa, atópase cunha charanga de músicos disfrazados de folclóricas con lunares. Non cabe dúbida, son dos que no hipotético país bilingüe escollen o galego. Van tocando o himno español... si, é a santa retranca. Iso a Castelao faino sorrir porque admira a habilidade dos seus compatriotas para armarse con humor no canto de balas. De súpeto a charanga atopa aos nacionais de antes, que os tratan coma delincuentes, moi distinto a como tratan aos que defenden as liberdades citadas. A esta altura Castelao xa está máis que confuso. Bilingüismo, pouco e liberdade menos. Máis adiante está Luz Fandiño, protestando pola brutalidade policial e apelando á memoria histórica. O auditorio de Luz son los del gallego e uns policías nacionais. Luz é unha resistente. Castelao pregúntache onde están a tal hora os políticos e candidatos que predican en galego. Considera que teñen unha débeda con esta muller. Mal lle explicas que nos tempos que corren o discurso en galego non sempre ten detrás un compromiso co país, nin sequera coa cultura. Castelao flipa. Mírate moi serio: entón... o tolo son eu?

(texto escrito para a obertura da revista tempos de marzo)

a miña lingua, os meus dereitos

2009-03-04T11:41:00.003+01:00

pois eu reclamo o meu dereito a que a miña lingua sexa a lingua da escola do meu fillo, porque el e eu queremos falala, aprendela e empregala en todos os ámbitos da nosa vida. de paso, reclamo o meu dereito a que sexa a lingua na que o meu médico me diagnostique, a lingua na que os policías me poñan as multas e na que me defendan os xuíces e me casen os alcaldes, que sexa a lingua na que me falen as telefonistas, secretarios, subsecretarios, directores xerais, subdirectores, administrativos de diverso tipo, porteiros e todos os funcionarios que me fan facer colas longuísimas. reclamo o meu dereito a que a miña lingua estea na radio, na tele,no cine e no teatro, nos libros, nos carteis e anuncios que se pagan cos meus cartos, que sexa a lingua na que me cobran a auga e o lixo, na que me embargan o coche, na que me notifican un certificado. e, en fin, reclamo o meu dereito de galega a que a lingua do meu país teña, na realidade, os dereitos dos que o castelán goza pola península adiante.
que carallo.

re-cargandose galicia

2009-03-02T00:02:00.003+01:00

a esta altura da noite xa todos saberán que, efectivamente, chegou o momento de que eses señores de azul sigan cargándose o país. manda carallo...

dá medo.

boa noite señores. vou ler poesía, remedio de todos os males.

de onde veñen (realmente) os rapaces?

2009-02-26T11:09:00.001+01:00

Atopáronse por casualidade, había tanto que non se vían! E na sección de galego daquela horrible librería do centro comercial foron dar un co outro, mira ti, vivindo na mesma cidade e sen sabelo! Así que feliz ano, feliz, e dous bicos,claro que si, e que, como che tratou a vida nestes anos?, pois xa ves, e que sorpresa si,si...pois... que fas por aquí?
E el que estaba coa filla pequena facendo tempo mentres a muller miraba zapatos, e ela que devolvía un best seller que lle trouxeran os reis. E si, aquel pequerrecho que durmía no carriño era fillo dela, chamábase be, e tiña exactamente un mes.

E ti como te chamas? Preguntoulle ela á nena de ollos rasgados que os observaba silenciosa ao tempo que se aferraba á man do pai. Laura, dixo a nena mui baixiño, parapetándose detrás do home. E entón el explícalle que aquela muller é unha amiga de hai muito tempo e que como ela é unha nena grande, que xa ten tres anos, debe portarse educadamente e falarlle alto e claro e sen agocharse.

Chámome laura, volveu repetir a nena. E teño tres anos así, dicía ensinando tres dedos ergueitos da man esquerda. E veño con papá mercar un libro que fale de avións. E lo gústánche os avións? Preguntoulle ela, gústanche? E laura di que si coa cabeza e a vista baixa, e sen mediar palabra algunha vírase cara seu pai e estira os brazos cara o ceo, pedíndolle con ese pequeno xesto que el comprende, que a colla.

E os dous vellos amigos póñense a falar entre eles, deixando que laura e be se miren con curiosidade, laura dende o regazo do pai e o pequeno be dende a cestiña do carro. E como o home pregunta, ela faille un resumo rápido do embarazo, que foi tan bo, que se lle puxo un barrigón enorme que nunca se imaxinaría e que tiveron que saír correndo do teatro para o hospital o día do parto. E cando ela vai preguntar, para saber tamén da vida del, a nena adiántase e abrazando a seu pai, coa súa cabeciña pegada á meixela del, inquire papi, entón este bebé vén dentro da barriga desta señora? Si, dille o home, tíñao aí dentro. E como é que lle cabía aí? Porque daquela era unha barriga grande, grande e o neno era pequeniño, pequeniño... Pero laura non parece mui convencida e volve mirar ao pequeno e despois á nai con expresión de desconfianza. Non o cres laura? Pois ti tamén viñeches de dentro dunha barriga, razoa ela coa nena, e tamén eras pequeniña pequeniña coma un garbanciño e cabías alí dentro.
Laura pénsao un pouco antes de contestar con firme convicción a aquela señora:
Non é tal, eu non vin da barriga de ningunha señora, que vin dentro da barriga dun avión e papá e mamá recolléronme no aeroporto... verdade papá?
Claro que si, díxolle o home, e viñas dun país moi moi distante, onde as amendoeiras se enchen de flor cando chega a primavera.

a escolla

2009-02-14T17:32:00.002+01:00

aquí vos queda o relato que aparece hoxe no xornal de galicia con motivo do inicio da campaña. ou sexa que debe ser un relato electoral ou un relato de campaña ;) agardo que vos guste.

Dáme igual
Iso non vale, tes que escoller un.
Pero é que me dá igual! Tanto che me ten un coma outro!
Pois se tanto che ten escolle un calquera, pero escolle un!
Pero é que non sei cal escoller! Mellor dáme ti o que queiras e xa acabamos...
Boh! A ti non hai quen te entenda, Samuel. -Óscar comezaba a perder a paciencia. Aínda así, mantiña estirada a man na que sostiña dous cartóns con candanseu futbolista retratado e agardaba a que o seu amigo tomase un. Pero a Samuel tanto lle tiña. Non é que non quixese ningún dos dous xogadores, é só que tanto lle daba cal lle tocase. Os cromos apostáranos nunha pachanga e fora Samuel quen gañara o dereito de escoller un dos de Óscar, pero o caso é que non escollía nada. Óscar non o entendía. A el non lle cabía dúbida ningunha; Estévez era mil veces mellor ca Roca... mimá, non había color! E por iso a actitude de Samuel lle resultaba incomprensible. Tanto me dá, de verdade, volvía repetir o seu amigo. E sobra dicir que Estévez era máis difícil de conseguir, porque, non nos enganemos, ninguén o quería cambiar por nada do mundo, nin que lle ofreceras dous ou tres por el. O que o conseguía gardábao coma o trigo da semente. E Óscar tiña a certeza de que Samuel debía saber isto, era imposible que non o soubese porque non se falaba doutra cousa no recreo...por deus, se Estévez fora pichichi dous anos seguidos!E no fondo Óscar non tiña ningunha gana de desfacerse dese cromo, e agardaba que Samuel escollese o de Roca, que, sinceramente, era un paquete de moito coidado, un xogador que estivera de moda uns anos atrás a conta duns anuncios de tenis pero que a ninguén lle interesaba xa. Ata seu pai, incondicional do equipo no que o deportista era titular, dicía que Roca só era bo para ir buscar a morte, porque seguro que se perdía no camiño de volta. Así que Óscar supoñía que debía darlle o de Estévez, porque ao fin e ao cabo eles dous eran amigos de toda a vida e curmáns, que se criaran xuntos, metido un na casa do outro, sen que nunca importase que el fose case un ano máis vello ca Samuel... e por iso pensaba que debía darlle o de Estevez, pois o contrario sería... sería como enganalo. Queres o de Estevez? E Samuel veña a porfiar Dáme igual, dáme igual... Que traballo lle custaba escoller? Se lle dixera si, quéroo, quero ese, pois el daríallo sen pensalo, porque lle quería ben, porque eran coma unlla e carne, era o irmán que el tiña. Pero a súa indiferenza poñíao nunha situación difícil porque Estevez era un cromo dos bos, Na escola mesmo había quen dicía que dese se facían menos exemplares ca dos outros. E ata seu pai, que nin sequera era dese equipo, dicía que Estévez era moi mítico, un xogador dos de verdade, un animal!
Despois duns minutos Óscar ergueu a vista e mirou aos ollos ao compañeiro.
Toma este. É o mellor, sabes? É un xogador de categoría, unha máquina.
Samuel colleuno cun sorriso e os dous rapaces quedaron na rúa un anaco, sen dicírense nada, mirando cadanseu cromo coa vista fixa. O sol deslizábase sobre a parede na que se recostaban, deformando as súas siluetas. Sobre as súas cabezas os candidatos á presidencia prometían un futuro mellor para o país. Vota por ti, leu Samuel antes de marchar con Roca na man. O home que pegaba os carteis da oposición mirounos brevemente e continuou coa súa labor. A noite xa caera.

amigos e poetas residentes en...

2009-02-06T12:41:00.003+01:00

igor lugrís e eduardo estevez convídannos esta mesma tarde á inauguración da exposición conxunta que permanecerá ata o 28 de febreiro na galería sargadelos de ferrol. igor leva os seus poemas+collages poesía para ler/poesía para ver, mentres que eduardo presenta ao mundo as fotografías do seu proxecto os veos da paisaxe. non sei se haberá pinchiños, o cal era de rigor, pero haberá dous poetas caralludos e inquedos deses que sempre lle andan dando á cabeza. así que a cousa promete. vaian aló, se poden, e envíenlles os meus parabéns.

non, lamentablemmente tampouco iremos á homenaxe a ferrín -dios...agardo que a providencia saiba perdonarme ese delito.- é que mallou comeza a estrañar ao pequeno de mallou.

mamá

2009-01-30T09:30:00.003+01:00

saiban desculpar estas longas semanas de ausencia, días frenéticos, emocionados e con muita falta de sono nos que nos concentramos en afacernos á nosa vida co pequeno de mallou. saiban tamén que finalmente naceu puntual (o día dez de decembro, tal e como anunciara a xinecoloxía) e con traballo. e que é o neno máis lindo do mundo ;) ademasi de un tragón regordete e moi boíño.
e que tal vez xa estamos preparados para volver escribir de cando en vez neste caderniño dixital que tanta compaña nos fai...
agardo que sigan aí, dese outro lado da pantalla.
agora voume concentrar en velo durmir empaquetado nas súas mantas peludiñas... que pracer tan grande debe ser ese!

;)

ubi sunt?

2008-12-03T12:50:00.002+01:00

non estamos aquí porque andamos por estas terras esperando a que a vida nos chame a este sitio.
mui mui mui nerviosos!!! e facendo a última ronda de apostas. se queren poden participar. a data oficial é o d10 (dez de decembro), pero hai opinións para todos os gustos...

informarémolos.
entrementres, apertas!

correrías poéticas play!

2008-11-22T11:58:00.004+01:00

tal vez sexa porque o día está gris, outonal e silencioso nesta cidade do sur, ou tal vez sexa simplemente que me desvelei ás oito da mañá e non tiña que facer, pero a parte lado de aldao+lado estraña máis ca nunca ir por aí ler e divertirse coa parte aldao. así que estivo facendo revisionado de clásicos e atopouse co segundo capítulo dunha serie de videos que nalgún tempo demos en chamar correrías poéticas e que recollen exactamente iso que o seu nome di.
na súa maioría, son videos gravados cunha cámara de fotos -que ninguén se faga ilusións de grandes filmes- pero ilustran momentos deses que, mentres suceden, semellan gloriosos e históricos malia que despois a historia ten cousas máis importantes que arquivar.
este que aquí queda era ademais unha débeda que tiña coas xentes da asociación axvalso de vimianzo, porque hai séculos que lles dixen que o subiría á rede e, mira ti, fixo falta unha noite de insomnio...

aí estamos, en abril do 2007 na vila de corme. música de igmig e outros espontáneos no bar lao e poesía para a tarde do domingo na lonxa. entre os poetas david creus, estevo creus, suso bahamonde, o convidado alemán chris werthman e unhas servidoras.

e estreando sitio en vimeo ;) xa lles contarei que tal nos vai por alí.

correrías poéticas aldao+lado. xarabal do roncudo 07 from mariademallou on Vimeo.

outro capítulo no podmallou

2008-11-17T11:13:00.003+01:00

aí o está. xa poden escoitar a música e a voz do capítulo chamado homes e máquinas, terceiro da serie titulada (escolla a opción que máis lle guste):

a. crónicas da barrigha (lua neghra)
b. extrabarrigha (from hell)
c. trapos partos repartos e apertas! (dorfun)
d. contos extrarrabeados (ex traño)
e. extrarradiacións (ex traño)
f. arquivos barrighudos (ex traño)
g. imprescindimbeis (ex traño)
h. escritos a gritos (ex traño)
i. conexión coa realidá (ex traño)
k. barrighatlántica (xabier x xardón)

postpost: a imaxe é da pasada semana. cuqui e be xa se entenden de marabilla e á barrighiña quédalle xa mui pouco!!!

seis

2008-11-13T19:27:00.002+01:00

era mércores e invernaba frío de máis en compostela. viviamos nun ático grande que todas as visitas envexaban pero no que as treboadas aniñaban coma as persistentes gaivotas nos tellados. eu estrañaba a casa da costa, vivir o inverno coma na infancia, agardando por ese temporal que, coma conta miña nai ao outro lado do teléfono, agardan para a fin de semana.
era mércores, e invernaba, e eu preparaba as maletas para un congreso no monacal mondoñedo. e mentres miña nai e eu nos despedíamos por teléfono o barco a 28 millas de fisterra. recollíamos a cociña e aínda non o sabíamos, o do barco, que o temporal o batería, que había de partir, que todos haberiamos de partir un pouco e que despois viría a mentira e a dor e as mareas de xente e a rabia. e todo iso que acabou metido en nós. acabou meténdose no noso envexado ático, e na nosa vida, e nos nosos libros, e nos nosos poemas, e ata na música que escoitábamos e nos abrazos.
era mércores e tamén era o primeiro día dos días máis escuros que vivimos.
e van aló seis anos e segue o barco en nós.

búscase título

2008-11-08T14:25:00.004+01:00

na casatlantica andamos fedellando con isto para que poidan seguir dende aquí iso que facemos no extrarradio cada domingo, máis concretamente, para que poidan escoitalo na columna esa que lles queda á man dereita. e aínda estamos en fase de probas, aviso. dígoo por se ven aparecer e desaparecer cousas misteriosamente (como, por exemplo o trailer dos crebinsky, que foi chegar o reproductor de audio e desaparecer o do you tube!)

misterios dixitais á marxe, aí teñen xa, por se o queren oír, o segundo capítulo da aventura, titulado barrighas. por certo, buscamos título tamén para o invento ese dos domingos e...creánme se lles digo que non damos con nada xeitoso e é por iso que abrimos convocatoria pública para resolver esa cuestión. así que, se teñen algunha idea, poden anotala nos comentarios. prometemos quedar eternamente agradecidos e mesmo enviar pequeno, pero bonito obsequio ao mellor titulista que por aquí pare.

;)

ben...dito isto, volvo ás liñas de html.. uf

(si, seguimos amando a tecnoloxía...pero ás veces é dificil de entender de carallo)

agradando polos crebinsky

2008-11-05T11:01:00.002+01:00

nestes días que arrefrían están os dous irmáns crebinsky apurando a rodaxe da súa aventura en longo e dende o sur máis soleado estamos xa co corazón nun puño e a ansia saíndonos pola boca de ganas que temos de ver este flim que saiu da cabeza de xentes ás que admiramos muito e que dirixe o gran quique otero.

pra facer as ganas de ir velo...o trailer!

play: unha folla de verdura

2008-11-01T11:10:00.003+01:00

xa poden escuitar a nosa primeira aventura no extrarradio dándolle ao play de aí abaixo!! o título dela era unha folla de verdura. a música debémoslla a mig seoane e a inspiración ao pequeno be.
e para os que nos queiran escoitar actualizados, esta semana tócanos o quinto capítulo, xa saben, a golpe de domingo, despois do informativo das once da mañá.
aínda que, se vostede é dos que non chegan a domingo con tanta lucidez como para iso, non se preocupe, iremos subíndoos á rede pouco a pouco...
ais, como amamos a tecnoloxía.
;)

sylvia na revista das letras

2008-10-30T12:16:00.002+01:00

na última revista das letras poderán atopar unha ducia de poemas de sylvia traducidos ao galego por xoán. que os gocen mentres o día escurece e se pecha de augas.

son a lectura tal para este outono que por fin entra

;)

sylvia e xoán

2008-10-29T08:14:00.005+01:00

xoán leva moito tempo, algúns médicos mesmo pensarían que demasiado, convivindo coa moza de pensamentos suicidas e versos magníficos nos que foi sementando a súa inmensa dor. xoán mesmo pensou por veces que non sería capaz de saír nunca de dentro deses versos labirínticos nos que se meteu por vontade propia, por necesidade inmensa e non sen certo heroicismo. mais ao final xoán saíu e atrás del viñeron as palabras de sylvia, fermosas e duras, os versos que ensaiaron a derrota fronte ao xesto sinxelo e liberador da bombona do gas.

xoán nunca se atreviu a entrar na cociña mentres traducía a sylvia plath. evitou esa tentación e mandou revisar a súa instalación por profesionais, polo que puidera pasar. e conseguiu saír vivo de dentro da cela de cristal que os poemas da amante de ted constrúen arredor de quen se sumerxe neles. agora todos podemos achegarnos aos seus versos e gozalos en lingua romance(non galego, polo de agora). moitas grazas xoán.

e para presentar ao mundo o libro cunha homenaxe de voces patrias, este xoves, alá polas 20:30 horas na sede herculina da fundación caixa galicia leran os textos de sylvia xosé abeal, lino braxe, marica campo, teresa campo, berta dávila, alexandrina fernández, pilar garcía negro, xulio lópez valcárcel, flor maceiras, miguel mato, antía otero, claudio pato, suso pensado, carlos pereira, ana pillado, elvira riveiro, rubén ruibal e o propio anfitrión.

ma e be non poderán asistir por razóns de peso, e sobre todo de volume, pero lerán o libro enteiro e en voz ben alta para os veciños do seu barrio. será a nosa maneira de celebrar a nova vida da poeta máis sufrida do mundo.

e para que vexan de que vaia a cousa, hai un tempo, e para alegrarnos os días, xoán enviou en galego, a lúa e o teixo que aquí lles deixo (valla a rima)

Esta é a luz da mente, fría e planetaria.

As árbores da mente son negras. A súa luz, azul.

As herbas descargan as súas mágoas ós meus pés, coma se eu fose Deus,

Picándome nos nocellos e bisbando cadora sobre a súa humildade.

Brétemas delouradas, espirituosas, poboan este lugar

Afastado da miña casa por unha ringla de lousas.

Simplemente non vexo ningures onde poder ir.

A lúa non é unha porta. É unha face de seu,

Branca coma un coteno e terriblemente aflixida,

Que arrastra o mar canda ela coma un escuro crime. Agora está caladiña,

Coa boca aberta nun Oh de absoluto desespero. Eu vivo aquí.

Os domingos, as campás alarman o ceo dúas veces:

Oito linguas enormes confirmando a Resurrección.

E, ó final, secamente, tanxen os seus nomes.

O teixo, coa súa silueta gótica, apunta ó ceo.

Eu ergo a vista, seguíndoo, e bato coa lúa.

Ela é a miña nai. Mais non unha nai doce, coma María.

As súas vestiduras azuis deitan pequenos morcegos e bufos.

Canto daría eu por poder crer na tenrura:

A face da efixie, adondado polas velas,

Volvendo cara a min, en particular, a súa ollada apracible.

Eu caín dende moi alto, si. As nubes xenan,

Azuis e místicas, sobre o rostro dos astros.

Na igrexa, os santos hanche estar todos azuis,

Levitando cos seus peíños delicados sobre os fríos bancos,

Coas mans e as facianas hieráticas de tanta santidade.

A lúa non se decata de nada disto. Ela é simple e salvaxe.

E a mensaxe do teixo é negrume: negrume e silencio.

o carballo

2008-10-28T09:11:00.004+01:00

De domingo, a hora do vermú, o que máis lles presta é subir polo camiño do monte que vai á finca de barreiros.

El vaina guiando polos camiños que discorren entre os agros antigos, épicas terras que mantiveron vetustas castes de labregos -moitos da súa familia- antes de seren vendidas a especuladores de poucos escrúpulos e menos cultura. Agora téñenas a silvas, agardando a que lle agromen as urbanizacións.

Ao carón delas, o agro de barreiros: ben segado, abundante en auga e cuxo maior tesouro é un carballo ventureiro, dereitiño coma unha torre, que despois de vinte anos comeza a dar as súas primeiras sombras. Tódolos domingos de sol eles suben a ver o carballo e imaxinan que algún día poñerán alí unha casiña. A casiña terá unha fiestra dende a que se verá a árbore. E nos días de outono, as follas xogarán ao cinexín coas luces douradas da tarde, facéndoas danzar sobre as paredes da cociña.

Van subindo e pensando nesa idílica visión onde o neno corre entre os campos. E malia que hoxe agardan atopar o terreo cheo de máquinas e trebellos de obreiro, pois esa mesma semana comezaron a pechar da finca, esa ideal acompáñaos durante todo o camiño...

Pero dura pouco. O tópico de soneto clásico acaba estrelándose contra unha visión estremecedora coma un crime: no chan o carballo morto, fendido á metade, talada a súa sombra e arruinado o traballo de medrar caladiñamente. Esa imaxe cravouselle a ela no peito coma se a atravesaran coa machada mesma coa que cortaran a árbore, e que descansaba alí no agro, ao pé dos corenta centímetros de torada que quedaron ergueitos.

A ela énchenselle os ollos de bágoas. E fártase de chorar alí mesmo, sobre a herba aínda húmida, abrazada á árbore caída. El, por darlle algún sentido, explícalle que o xerador eléctrico que alugou para as obras estaba alí amarrado, cunha forte cadea, unido ao carballo ventureiro e dereitiño que era o seu orgullo. A ela tanto lle ten se se trata dun roubo común, se conleva nocturnidade e aleivosía ou que tipo de homicidio describirían os xuristas, e mentres maldí a ruindade do xénero humano, enche de bágoas as mangas da roupa.

Entón el, malia que sospeita que nada no mundo a poderá calmar, condúcea ata un viveiro próximo onde lle promete magnolios que non perden a folla, chopos de pirlo frondoso e un gynko biloba que abanea as súas follas ao vento coma doces corazonciños. Pero nin promesas nin altos arces de folla vermella acalan a súa dor ata que, nun instante mínimo, apeniñas imperceptible no decorrer do universo, ela detén os saloucos e mira para el debuxando un pequeno sorriso:

Acaba de se mover, dille.

E foi tan fermoso aquel xesto lene co que o pequeno be decidiu aloumiñar por vez primeira o ventre de súa nai, que puido máis aquel mínimo aceno que toda a maldade que asola o mundo.

isto é o que dixemos este pasado domingo no extrarradio. a imaxe é tomada de aquí.

fermosas tardes de domingo

2008-10-26T22:09:00.008+01:00

estimado domingo:
agora mesmo acabo de entrar pola porta e confeso que che devolvín a conducta que che tiña sacado, pois volvo da fermosa tarde que os de valdares nos regalaron. eles, claro está, puxeron o convite e a oportunidade de xuntarme con amigos e poetas -ademáis de coñecer de preto os xeniales accidents, aos que por fin vin en directo. de feito, foi unha delicia enredar ese pouco tempo con antía (e compaña;) e escoitar os preciosos versos de retrovisor. tamén ver de novo a xabier e aínda máis escoitalo ler e comprobar como revive a ronseltz facendo retroceder o tempo ata o instituto... e dá gusto, realmente, atopar entre o público os ollos cómplices de marta e familia e despois sentar en longa mesa a botar unhas parrafadas e comerlle unhas pataquiñas.
así que, querido domigo, teño que agradecerche que endereitaras o trazo retorto que levabas cando me erguín esta mañá con preocupacións e sustos. e, posto que ao día aínda lle quedan unhas horas, rógoche que non o estragues agora, no pouco que lle falta, porque che estaba quedando unha tarde moi curriña. desas de galletiñas caseiras e merendas de chocolate.
e aínda máis, querido domingo, quería dicirche que o estás facendo moi ben, pero podes facelo mellor. coméntalle isto último ao luns.

;)

poesía e retranca no lugar de valadares

2008-10-23T09:26:00.006+02:00

aos de alí gústalles dicirlle barrio, pero tamén lles gusta dicir valladares e non por unha cuestión de gustos imos faltar á verdade. valadares éche un lugar como son as aldeas con hortas e tabernas e iso debe ser motivo de fachenda no medio da cidade olívica. o de valladares é un mal difícil de desterrar nesta cidade tan fina onde -como é a vida!- hai máis cabaceiras por metro cadrado que en moitos lugares do courel.

pero todo isto...non vén a conto. o importante é que os veciños de valadares teñen a sorte de ter un centro cultural e recreativo no que ocorren moitas cousas que convocan sempre a bo número de xentes. para este domingo ofrecen a xornada de peche dun certame de improvisación oral no que se puideron ver dende regueifeiros ao máis puro estilo tradicional ata rapeiros, e mesmo facer un taller de iniciación á improvisación en verso.

O caso é que para despedir os festexos planean para a tarde deste domingo unha cita con poetas retranqueiros que presentará unha servidora mentres o pequeno be a patea por dentro liricamente. Os nomes da cita, moito máis interesante ca o meu, non teñen desperdicio: antía otero, xabier cordal e os xeniais accidents polipoétics (un luxado velos en directo, recomendo non perdelos)

aí agardo velos a todos. hei de pasar lista

homes e máquinas

2008-10-20T21:28:00.001+02:00

A porta entreábrese. Asoma unha muller corpachuda que a chama con voz grave. Ela obedece e pasa. Entra nunha sala escasamente iluminada. Persianas botadas e luz de flexo sobre o escritorio.

Sen mediar palabra a muller estira a man para coller a documentación dela e senta a escribir no escritorio. Ela observa incomodada. É a primeira visita que fai polo seguro e aquilo máis lle parece unha sórdida oficina de novela negra cá consulta daquel individuo que a sorprende dende a penumbra, ordenándolle que se deite aí e que baixe a roupa descubrindo o ventre.

Ninguén fala. O home percórrea con aquel apéndice mecánico co que camiña barrigas como quen receba valados. Pouco lle impresinan xa a aquel rexo médico os misterios da vida intrauterina e o pracer de fisgala caladiñamente, e, por suposto, non se deixará levar -a esta altura da profesión- polo sentimentalismo barato queleva aos pais a proferir exclamacións parvas deslumbrados ante as capacidades da medicina moderna e a súa propia pericia reproductora.

E ela, tan primeiriza, non pode reprimirse ao distinguir o camiño de ósos en movemento que son a espiña do seu pequeno. E nun impulso emocinal que pretende introducir nesa vivencia ao médico –seco coma a cecina- e á enfermeira –insípida coma a auga-, estira unha man cara a pantalla, sinalando coma e.t. o extraterrestre aquela constelación de vértebras...

-Perdoe, iso que se ve aí é a columna?

Iso, señorita, non se toca! e para deter o xesto dela, aquel médico seco coma a súa Castela natal, dálle bruscamente na súa man emocionada, detendo tamén toda a ilusión de nai e relegándoa á condición infantil de nena metomentodo.

-Home...pero teña un pouco de corazón! Que parece vostede un sexador de polos...

El fulmínaa coa mirada.

Pero este home é un androide, imposible de dios que sexa de carne e óso. E cun seco "vístase y marche" máis propio dunha conquista pasaxeira ca dun traballador da sanidade pública mándaa para fóra da consulta.

Ela sae de alí pensando no café que sacará da máquina cando chegue ao choio. Non é un gran café. Pero cando menos a máquina dá os bos días cando lle metes medio euro.

isto foi o que dixemos o domingo. en breve intentaremos colgalo en audio tamén (aínda que o poden escoitar no tramo das 11 que o extrarradio ten colgado na páxina da radio galega). a imaxe é do pequeno de mallou, agora muito máis grande e rebuldeiro ;)

cousas que pasaban mentres ti encaixabas

2008-10-14T16:34:00.008+02:00

os amigos do poeta despedíanse del poñendo voz aos seus versos e cubrindo de palabras a branca e fría palabra de mármol que é a morte. iso pasaba o mesmo día en que ti decidías encarxarte ante a mirada sobria do home que fai as ecografías na seguridade social. entrementres, non acaba de callar outubro na cidade do vello olivo e abafaban as tardes coma de verán. tamén pasabamos noites en vela, pensando nos problemas da casa nova e no traslado e nin sequera o colacao calmaba tanta falta de sono. durmiamos realmente pouco e traballabamos demasiado. chamaban para convites de poetas e falaban de nove na prensa. estropeábase a lavadora por enésima vez e soñabamos con amigos dos que xa só recibimos novas en soños.

estas e outras cousas insospeitadas pasaban no gran mundo que che agardaba mentres ti baixabas dirixíndote moi amodiño cara afora.

;)

toxos e alg-as

2008-10-08T09:26:00.004+02:00

este sábado, que amencerá 11 de outubro, aqueles que non teñan plan á vista poden deixar que os seus zapatos os vaian levando ata o tranquilo barrio de valadares, na cidade do vello olivo, e pasar o día na festa que as xentes de alg-a organizan para presentar en sociedade o seu laboratorio. a celebración comezará ás 12 da mañá cunha sesión vermú e ten un longo cartel de actuacións (madamme cell, pepa e davide, mr carácter, mactubikan, chisco e davide salvado e as cantadeiras de valadares, o puto coke...) ao que aldao+lado se unirán nalgún momento desa tarde que se presenta tan dilatada. hai comidiña e cousas ricas e, por suposto, entretemento dabondo.

para atopar o lugar desta informal, á par que amena, reunión só teñen que chegar á altura do centro cultural valadares e preguntar pola finca na que os alg-as teñen situados os contedores que lles serven de abrigo, malia que se ve a simple vista se se ergue a cabeza ;)

alá nos veremos se se animan a coñecer a proposta do laboratorio de alg-a, que comeza a súa andadura non sen esforzos. todo un reto de cultura libre e accesible nestes tempos tan raros que corren.

unha folla de verdura

2008-10-07T09:37:00.002+02:00

Sobre a folla do grelo, practicamente inmóbil, o pálido verme parecía decatarse tamén do modo súbito no que se anubrara a mañá, que agora pingaba sobre o carballo do xardín. Ela, aínda en pixama, mirábao moi de preto, calculando a relación do seu tamaño de miniatura co resto do mundo. O café ía enchendo de arrecendo a calma dauqela cociña de domingo e, por veces, o animaliño reanudaba o seu traballoso camiñar e erguía a cabeza ventando a humidade do día. Ela pensaba que, se cadra, o que facía era mirala con expresión igualmente curiosa. Pero non podía ter esa certeza. Coicidindo coa campaíña do tostador de pan, o home entrou na cociña coa intención de apagar o café. Atopouna a ela mirando a folla do grelo con insistencia de national geografic.

Preguntoulle qué facía. Se se atopaba ben. Se non prefería volver para a cama e agardar alí polo almorzo.

ah, non te preocupes, prefiro almorzar aquí.

Mentres servían a mesa falaron de cousas intrascendentes. Abriron o xornal e leron o artigo dun crítico literario que poñía a caldo a un poeta que nunca chegaría a clásico. Leron tamén as cabeceiras da novas principais, cousas sobre enfrontamentos entre manifestantes e forzas do estado, un incendio nun antigo cine sobre o que teñen pensado erguer un centro comercial, novas víctimas das actuacións do exército ante as revoltas dos insurrectos, as dificultades das familias galegas para chegar afrontar a suba das hipotecas ... el díxolle ademais que a lavadora volvera botar auga fóra e que o técnico non quería facerse cargo do novo arranxo. Pero, en realidade, os dous pensaban, sen dicirse nada, nalgo que descubriran o día anterior.

Amor -ela detivo a man do home que se dispoñía a pasar a folla do xornal- podes ir ver o que fai o vermiño da folla de verdura?

el, non imos negar que sorprendido, cumpriulle o gusto e foi ata o fregadeiro onde estaban o grelos a remollo para o caldo dese día. o animaliño conseguira chegar ao estremo da folla e roera un anaco minúsculo. e xa comezara a tecer teimudamente no fío de seda invisible que o sustentaría a aquel mundo seu que era a superficie dun grelo. facía unha casula morna na que medrar alleo a todo canto pasaba por fóra da verdura e máis alá.

Parece incrible -díxolle ela achegando a súa meixela á del- que algo tan pequeno coma ese bichiño me faga devolver tantas veces no día.

E desapareceu á carreira polo corredor mentres el quedaba na cociña, cara a cara co animal, preguntándose se non era realmente milagroso que sendo tan grande o mundo, a vida empezase así, cabendo nunha folla de verdura.

este é o texto da nosa primeira colaboración no extrarradio, que, como dixo sugar kane, poden escoitar aquí. este domingo,máis :)

domingueiros

2008-10-03T11:55:00.005+02:00

este domingo estreámonos no extrarradio facendo un invento entre mig seoane, unha servidora e, como non, con colaboración do pequeno be incluída, que, polo de agora, dedícase só a dar patadas. a idea é facer unha serie de pequenas imaxes sonoras a través das cales poidan ver como resulta iso de embarazarse, aínda que xa aviso de que a cousa non é autobiográfica! nada máis lonxe da miña intención que contárllela a miña vida ou a dos meus...

poderán escoitarnos se son madrugadores ou teñen a mala sorte de traballar de mañán, porque me parece que imos cedo. alá polas dez ou a once, ou entre unha e outra hora. á hora dos crispis vamos, mentres lles ferve o café.

;)

recital para ver

2008-09-29T11:04:00.006+02:00

por cortesía do levantador de minas e virtude do youtube pódense xa deleitar co video do recital de peche do III congreso de novos escritores da AELG. unha tarde moi divertida chea de reencontros con amigos, paseos pola coruña coa barriga grande e poesía a esgalla.

(como se me adiantou señor levantador, a min nin sequera me dou tempo de descargar a cámara!)

así pois, pasen e vexan a estíbaliz espinosa cantar e facer videos, a antía otero presentando, a enma couceiro recitando poesía, a celsiño contando cousas e lendo anacos de poemas, ao leo facendo o punkipoeta e a garcía de dios que te crew dándolle caña a celso emilio.

fin de semana

2008-09-26T10:23:00.003+02:00

a partir desta tarde as pantasmas da linaxe de mariñan estarán un pouco menos tranquilas no seu repouso secular porque unha boa chea de escritores novos, isto é, dos que comezaron a publicar na década dos 90, tomarán os corredores e as sombras dos camelios do xardín para poñer en común cousas como a utilidade -e perversión- das novas tecnoloxías aplicadas ao feito literario, sobre a escrita que temos, ou non, e que outros trazos poden facer que nos sintamos parte dalgo común.

aldao e unha servidora presentarémonos o sábado ás 18:00 horas no museo de belas artes coruñés para ler poemas entre amigos.

aquí lles deixo o plan de mariñán:

Venres 26 de setembro 2008. Pazo de Mariñán

• 16:00-18:00h · MESA REDONDA “Cartografías literarias no novo século”
INTERVEÑEN Oriana Méndez, Mario Regueira e Rubén Ruibal · COORDINADORA
María Xesús Nogueira

• 18:30-20:30h · MESA REDONDA “Presenza e invisibilidade das/os escritoras/es na sociedade actual”
INTERVEÑEN Ana Acuña, Iolanda Aldrei e Samuel Solleiro · COORDINADORA Elvira Riveiro

* * *

Sábado 27 de setembro 2008. Pazo de Mariñán

• 9:45-11:45h · MESA REDONDA
“A literatura. Internet e novas tecnoloxías”
INTERVEÑEN Lara Bacelo, Leo Campos e Eduardo Estévez · COORDINADOR Francisco Castro

• 12:00-14:00h · MESA REDONDA
• “Literatura, sociedade, nación”
INTERVEÑEN Carlos Negro, María Reimóndez e Rafa Villar · COORDINADORA Marta Dacosta

Tamén o sábado 27, ás 18.00, haberá un recital mantido por Antía Otero no Museo de Belas Artes da cidade da Coruña [rúa Zalaeta s/n] co título xenérico de “Antes mort@s que solemnes” [ESPAZO ONDE AMOSAR OUTRAS CARAS DA PALABRA]
INTERVEÑEN María Lado + Lucía Aldao, Emma Couceiro, Celso Sanmartín, Estíbaliz Espinosa e O Leo

O peche do encontro contará con García [membro de Dios Ke Te Crew] cantando a Celso Emilio Ferreiro

Todos os actos son abertos e de balde até completar aforo.

recuncar sobre o asunto do gonzález garcés

2008-09-25T17:55:00.004+02:00

Volvo escribir sobre a impugnación do premio de Eduardo Estévez porque me pode a indignación e, por algunha razón, teño a sensación de que debo expoñer o que penso para contribuír ao debate creado pola inxustiza en cuestión como se fose un granciño de area o que deito nesta montaña de opinións.

En primeiro lugar creo que as bases dos premios, da maioría deles ou cando menos dos que eu teño coñecemento, son o suficientemente operativas. Creo isto porque, seguro que erroneamente, creo moito no ser humano. É certo que poderían ser máis estrictas, mesmo matemáticas, e algunhas en concreto –acórdome agora das do famoso Avelina Valladares ao respecto da publicación- poderían estar redactadas con máis concisión, pero tamén creo que o seu cometido é actuar como directrices e que son os xurados os que, coa súa interpretación, debe actualizar o que alí se di. Refírome a que é labor do xurado considerar que libros respectan as bases interpretando as mesmas e tamén os que, en consenso entre eles, deben establecer os límites desas bases.

Tamén me gustaría dicir que na miña experiencia de xurado –e xa teño estado nun bo número deles- nunca atopei nada sospeitoso e si moita capacidade para dialogar; os xurados que eu vin sempre foron limpos e o consenso entre os membros do xuri estableceu, en diversas ocasións, límites aceptables a cláusulas das bases (como, por exemplo, aceptar un libro que pasa un pequeno número de versos do exposto nas cláusulas) sen que por iso haxa que perseguir a ninguén. Os xuíces botan o día interpretando a lei e a ninguén lle parece estraño iso. Digo todo isto porque moita xente (especialmente os que non gañan un premio) adoitan dicir que os xurados son todos uns corruptos, como se xurado fose unha persoa concreta e sempre a mesma.

Sobre o estatus de édito ou inédito paréceme que roza o absurdo –pero igual isto mo parece a min e son a única- discutir se construcións é un libro inédito ou non. Sen ter que remitirme a termos xurídicos nin técnicos creo que é evidente que un blog non é un libro, e que publicar uns poemas nun soporte semellante non é ter unha obra editada porque, nese caso, eu debo ter uns trescentos libros na miña bibliografía e por moito que citase os títulos dos meus posts nun curriculum ninguén aceptaría iso como obras e moito menos editadas. Sen necesidade de esaxerar tanto direi que ninguén aceptaría que casatlantica.blogspot -en este formato- é un libro, por moito que eu porfiase en vendelo como tal.

Doutra banda cando nas bases se pide que unha obra sexa inédita non creo que sexa necesario explicitar se toda a obra, ou o 70% da mesma ou cando menos o 50% da mesma porque iso son pamplinadas moi difíciles de medir (o porcén ese que se contabiliza, en versos, en poemas ou en caracteres?). O que hai ver é, simplemente, que o libro que se vai valorar non exista xa como libro. E tamén ten responsabilidade o xurado, en función das bases, ao decidir que libro se acepta e cal non, e, nese caso, haberá xurados máis exquisitos ca outros.

E (que ninguén rasgue as vestimentas aínda) saiban que é habitual –moito- que un poeta presente a un premio un libro no que algún dos seus textos foi publicado nunha revista, antoloxía, web, xornal, e sabe deus cantos soportes máis. Iso fai que a obra en si xa non sexa inédita? Non. A estrea do trailer dun filme no que se ven incluso ¡esceas do final! fai que o filme estea estreado? A ver quen é o que di que si e queda tan ancho. Pois do mesmo xeito a publicación duns poemas (e neste caso da versión primixenia duns poemas) non pode afectar a todo o libro, á obra en si, pois non existe editada como tal. E apañados estabamos se os poetas galegos (e doutros lares) tiveran que gardan inéditos completamente 600 ou 1.000 versos para presentarse a un concurso. Moitas revistas, libros colectivos realizados con diversos motivos, webs e demais terían que buscarse outros colaboradores. Porque, se nos poñemos estrictos, o publicado xa non o poderían publicar (estaría suxeito a dereitos de quen o publicou antes) e o inédito habería que gardalo para a semente. Unha cousa de tolos vaia.

E despois está que tampouco o poderían ler en público! Porque entón poderían estar vulnerando sen sabelo a seguinte base: aquela que esixe presentarse como anónimo. Outro debate dos bos este... como vai un autor controlar que un xurado non o recoñeza? Cal é a fórmula para facer iso? pode alguén escribila aquí nos comentarios, por favor? Os xurados, como o resto de lectores, son libres de elucubrar durante as súas vixías nocturnas se os libros pertencen a tal ou cual autor (cousa que, ademais, adoita apaixonar aos xurados) e algunhas veces ata acertan. Baséase esta posibilidade de recoñecemento en cousas tan imprecisas como a súa bagaxe cultural, o coñecemento do estilo dalgúns autores, as lecturas que fixeran, a súa asistencia a recitais e outros actos e ata a intuición!... En fin, que si! que pode pasar que un vaia a un xurado e recoñeza aquel poema porque o escoitou ou o viu escrito antes. E non por iso xa hai a obriga de sacar ese libro do concurso porque o seu autor, saiba o que saiba o xurado, presentouse baixo plica igualmente, pero non pode loitar contra a sociedade da información esta, na que todo se sabe, e moito menos co amplio lercheo ao que nos condena un paisiño tan curriño coma este.

No caso de Eduardo, el non enganou a ninguén. O seu proxecto en construción -que valoro como unha das propostas máis atrevidas dos últimos anos de literatura galega- nunca foi ocultado a ninguén, estaba á vista de todos dende o principio, e entre eses todos está tamén o xurado. E presentando o resultado desa experiencia ao premio non incumple base ningunha porque, recordemos, el preséntase baixo plica e, polo tanto, de maneira anónima. E Construcións non está publicado como obra, nin sequera como libro dixital! pois o antecedente ao que Lama se refire nin sequera é o mesmo texto final, e para máis é un blog. E por iso, se o único que tivese Eduardo publicado fose ese blog, nunca xamais o admitirían no PEN clube porque, non se enganen, eles si que piden ter obra publicada e saben ben que un blog non o é.

Agora ben, se o xurado decide, hai que respetar tamén as súas decisións e non pensar que todo está nas bases e que eses tipos se reúnen para tomar unha determinación cegamente, acabando prontiño para ir comerlle a lamprea ao restaurante do lado, porque iso é tamén unha falta de respecto cara a autoridade que se lles dá. O que xa escapa amplamente ás miñas curtas entendedeiras, é porque admitiron o recurso de Xavier. E non o entendo polo exposto ata agora e porque todo o que Lama alegou non pareceu que fora tomado en consideración anteriormente (igual non eran tantos os miles de lectores que se lle supuxo ao blog de Eduardo, vaia). Por iso mesmo creo tamén que non había razón de xustiza para impuganar o libro de Eduardo Estévez e que facelo demostra moi mala fe, mesquindade incluída, por parte de quen impuga, que ten coraxe aínda para alegrarse de recibir este premio! Ben, recibir recibir, igual non é o verbo adecuado, haiche outros que lle acaen mellor ao caso.

Finalmente, non vou negar aquí que as bases dos premios literarios deban revisarse para adecualas aos tempos que corren (nos que aparecen os libros dixitais como publicacións á par dos libros de papel de toda a vida... ben, que che son libros igualmente) pero tampouco son elas unicamente o problema. O que falla aquí tamén che é o sentido común. E iso lamentablemente, non hai cláusula que o recolla por moi ben redactada que estea.

anda a deputación da coruña a moverlle os marcos a gonzález garcés e...

2008-09-24T09:30:00.011+02:00

veño de coñecer, a través dunha carta aberta enviada polo poeta eduardo estévez, a situación na que se atopa o seu libro construcións, poemario que resultou gañador na XVI edición do premio gonzález garcés convocado pola deputación da coruña. este premio foille entregado a eduardo por un xurado que o fixo libremente e con atendemento ás bases do mesmo (as cales, hai que supoñer, leron e interpretaron no seu momento, porque niso consiste exactamente ser xurado) e que outorgou tamén un accesit a unha obra de xavier lama. o caso é que a deputación coruñesa acaba de notificar a eduardo a resolución pola que acepta a impugnación presentada polo xa citado xavier, na que pide que se retire o premio a construcións por considerar que non se trata dun libro inédito. basea esta impugnación no feito de que o poeta mantivo un blog, fechado varios meses antes da convocatoria do premio, que chamou en construción, no que ofrecía aos lectores a posibilidade de asistir ao proceso de creación. pero, antes de cegárense, saiban que en construción era a “bitácora da construción dun libro de poemas” na que se podía observar cal era a xénese e vida duns textos que, tempo despois e xa non á vista do público, foron convertidos nun poemario. como ben se informa no blog, eses textos foron refeitos, con engados e perdas, e convertidos xa nunha obra finalizada, estructurada e consolidada como tal, que foi presentada a un concurso -o da discordia en cuestión- que para máis gañou. ademais de apreciarse un amargo mal perder na actuacción de xavier, hai tamén moi mala hostia e pouco de profesional, pois son moitas as voces que coinciden –dende o punto de vista legal tamén- en que nin un blog é unha edición (non é un libro, nin sequera un libro dixital) nin a mostra dun proceso é o mesmo que a publicación dunha obra, así como tampouco se considera édito un libro porque o autor recitara os textos que o compoñen algunha vez en público.

como xa dixo don camilo -e xuro que é a última vez que o cito- non é o mesmo estar durmindo que estar durmido (e só o primeiro é mellor ca o segundo, engadiría siniestro). do mesmo xeito, non é o mesmo estar construíndo que o resultado desa construción. xa, xa sei que a sentencia ten unha segunda parte; tampouco estar fodido por non levar máis ca unha mención implica que un teña por iso que andar fodendo aos demais. se un quere gañar un premio os camiños son outros e non deberían pasar nin por despachos nin por xulgados. tamén a deputación debería ter en conta moitas outras opinións –e iso esperamos que faga coas expostas nas alegacións de miro villar, fran alonso e miguel anxo fernán vello- antes de renderse ao desquite vingativo desta pataleta vergonzante. non vaia ser que nos poida o galeguiño que levamos dentro e convirtamos a literatura galega en terreo para pleitos por marcos e camiños. saiamos, polo ben de todos, deste minifundismo mental dunha puta vez.

pilículas

2008-09-22T09:14:00.006+02:00

durante a fin de semana, na que -aviso para navegantes- ademais aproveitei para perder o teléfono, atópome con esta nova na que se refiren a un documental elaborado no ano 68 polo servizo de extensión agraria gravado entre os veciños do lugar de lires, alá por vilainferno.

nostalxias de estar lonxe en combinación con hormonas prenatais... todo emoción. tanta que juandelux e unha servidora pregúntanse onde poderán conseguir unha copia disto. algunha idea?

por certo que estarei varios día incomunicada ata que recobre o aparello telefónico. escríbanme se a cousa e grave (e se non, tamén)

;)

medicina, filosofía e mecánica

2008-09-16T16:03:00.013+02:00

vou a unha consulta:

mire, é que teño unha dor forte aquí.

vai e vén?

non, é constante, dende que empeza estalle aí todo o tempo.

todo o tempo?

cando estou deitada non. é sobre todo cando estou de pé.

pois entón, vostede mesma está dando co tratamento: procure descansar.

...

pero imaxínense que fora no taller e percibirán o absurdo do asunto:

mire, é que o coche mete un ruído raro.

vai e vén?

non, é constante, dende que empeza estalle aí todo o tempo.

todo o tempo?

cando está apagado non. é sobre todo cando imos circulando.

pois entón, vostede mesma está dando co arranxo: procure non acendelo.

de norte a sur

2008-09-10T21:40:00.007+02:00

á tarde, desafiando esta calor de treboada que non dá descargado, saio pasear. detéñome uns instantes na frutería da esquina da rúa porque nunhas caixas que teñen á porta relocen unhas mandarinas cun cartel amarelo... que raro, penso, non é un pouco cedo para as laranxas mandarinas? se todo semella aínda agosto. e mais nesta cidade de árbol centenario onde nin sequera entran os temporais que acompañan na miña memoria a chegada do curso e as primeiras mandarinas aínda ácedas. na infancia, o outono empezaba co arrecendo da librería e ese sabor cítrico que prevén contra os catarros traídos polas molladuras. e iso, o asunto das choivas e dos temporais, das borraxeiras temperáns e o inverno perpetuo -digo eu que ten que ser iso, esa particularidade climática esencial-, iso estráñoo moito. faimen pensar nos anos pasados, na casa e na familia á que sorprende, tanto coma a min, que neste sur que habito apenas hai invernía.

semella outro país.

manda carallo... nin que galicia fora brasil.

(a foto foi tomada na semana santa do 2008 en touriñan)

en terras do condado

2008-09-04T18:56:00.003+02:00

saiban iremos a dalo todo a salvaterra, porque a asociación, experta en montar grandes programas , merece iso e moito máis despois de tantos anos de loita e poesía que valeron para chegar tal día coma hoxe e berrar que ...

e saiban tamén que agardamos velos por alá.

existir e máis aló

2008-09-03T09:51:00.008+02:00

viña para aquí para falar diso que está embaixo e darlle todo o meu apoio a arsenio iglesias (o poeta de fene, non o zorro de arteixo), pero pasei antes polo sitio do levantador e atopeime coa caixa de pandora aberta e tódolos males, prexuízos e algún que outro complexo da literatura patria ceibos e desbocados. o culpable de abrir a caixa dos tronos, xa saberían pola prensa, foi a estrela da literatura comparada george steiner, home sabio, si, que non por iso está libre de dicir algunha algunha barbaridade de cando en vez. e esta foi unha das veces. ao debate acoden voces valiosas como a de arturo casas, home a quen nesta casa se admira especialmente pola súa serenidade e sensatez intelectual. arturo pon sobre a mesa grandes interrogantes sen resposta que falan da necesidade de proxectar unha imaxe digna –ou unha imaxe, cando menos- de nós mesmos, da nosa literatura, lingua e cultura, fóra de nós, polo mundo adiante e máis alá. son moitas as causas que se poden anotar –e xa houbo quen as anotou, e con pericia- sobre a nosa invisibilidade como cultura máis aló do telón de grelos... e o debate está ardente. eu quero consolarme pensando que a labazada de steiner servirá para facer unir esforzos neste traballo hercúleo que é saír do minifundio. non creo que haxa que convidar a ninguén a unha cuchipanda para informalo das nosas glorias literarias nin mandar a touriño polo mundo co sempre en galiza debaixo do brazo (anque mal tampouco lle facía) e descoñezo cales son as medidas a tomar para tornarse sistema literario existente, ou se un instituto rosalía (e dios a teña na súa gloria porque aquí témola tódolos días na boca) vai ser a solución a este mal. supoño que máis ben unha conxunción de iniciativas, actuacións e sobre todo planetas, porque escaparlle a cousas como o manifesto da lingua común esa, á galicia bilingüe, e a outras ignorancias que nos circundan require practicamente unha conxunción astral milagreira.

e digo eu...será que o galego xa non existe e os escritores foron os últimos en enterarse?!

por favor, que alguén me avise se é así. mentres tanto -e a falta de máis normalidade (eu, sinceramente, xa creo que nunca estaremos máis normalizados) sigo sachando na leiriña que me tocou deste monte sen parcelaria que é a literatura galega. porque se fóra somos invisibles dentro a cousa non está moito mellor. penso ás veces, a verdade, que nos comen os toxos...

inédito arsenio:

2008-09-02T21:13:00.010+02:00

algúns tal vez saiban que foi virtude de avelina valladares que nove ande encarnado en papel polas librerías do país. en efecto, esta sorte que nin el nin eu buscabamos, caeulle do ceo por ser gañador da XI edición dese premio. da XI e non da X, como figura -erradamente- na capa do libro. e dirán vostedes... que importancia ten unha un pauciño? pois este pauciño moita, xa que detrás dese erro de imprenta agóchase outro de matices máis misteriosos e escuros -que eu non sabería explicar aínda que quixera- e que ten que ver con que os lectores deste pequeno, e tantas veces errado país, non poidan ler aínda os versos de ático. así é como se chama a obra de arsenio iglesias, poeta de verso precioso que gañou, el si, a X convocatoria feita en nome de avelina.
e saiban ademais, que ese libro é o único dos premiados nos últimos anos que queda sen publicar. agora, non me pregunten o porqué. misterios relacionados coa curia administrativa e vai ti saber que intereses, ou máis ben, desintereses dos que moven este e outros mundos.
eu pola miña parte, que tiven a sorte de ler os versos de arsenio naquel ano da X edición - ademais do pracer inmenso de compartir co poeta recitais e abrazos- envíolle a arsenio o meu apoio incondicional nesa peregrinaxe súa á procura de respostas que leva máis dun ano facendo sen meter apeniñas ruído.
ata que hoxe, por fin, alguén se fixo eco desta nova, que poden ler aquí. de corazón que agardo que valla de algo.
muita sorte, amigo.
;)

tensión

2008-08-30T20:59:00.009+02:00

hai en min unha tensión eléctrica como de treboada. é polo do poema. intento escribir un poema. pero na casa non podo . hai demasiado ruído, calor, está a tele, non aparece a libreta, os bolígrafos todos están sen tinta...ou é imposible concentrarse. na rúa nada mellora, o aire pesa, todo se volve tedio, ambiente de centro comercial, os peatóns baten uns contra outros, tócanme -iso invalídame completamente para pensar con claridade-, atopo alguén que me coñece, tamén me toca, especialmente a barriga. acabouse toda a concentración. paseo. ando moi rápido sen ir a ningures. sen sabelo, busco algún dos bares que me son propicios. pero nada mellora, nin un só verso.

nin sequera sei de que vai este poema que me carga.

cóbreme o café, se fai o favor.

de volta á casa resígnome.

en fin, mellor será que lea... dígome. e collo últimas cartas a kansas, regalo de sofía castañón e la bella varsovia. abro ao chou xusto por este poema. gústame moito.

la playa es otro castigo.
durante el día me lame
los pies a distancia y todas las sirenas
chillan para que me acerque, encienden
el horror con luces rojas.
como a los antiguos, a mí también
me niegan los placeres:
prefieres el bar, los amigos.
este exilio, querido,
es todo arena

ler sempre relaxa. e os mimos.
achégaste. non sei como explicarcho. o do poema. ten que ver co meu ánimo de felino enreixado. ti es un sol, escoitas caladiño.

contado en voz alta, sinceramente, parece unha parvada.

(supoño que aparvar diante da tele é o tratamento que recomendan os especialistas para estes casos. pero eu prefiro a sofía...)

pompiñas (para os que preguntan pola barrighiña)

2008-08-22T14:07:00.006+02:00

imos pasar un finde moi divertido. be, mami e papi dedicararanse ás pompiñas en piscina comunitaria

;)

a morte dos poetas

2008-08-12T08:31:00.010+02:00

a morte prendeu no corazón do poeta dos pasos errantes. tomou a man do neno sen terra que despois foi home sitiado día a día pola nostalxia. abriulle o peito para instalarse nese lugar resitente que ocupaba a casa materna, o aroma do pan, o amor, a paz... a poesía. por terceira vez chegou aos pés da cama de mahmud e pronunciou o seu nome na lingua que a morte fala. e o poeta que cultivaba con prisioneiros e desempleados a esperanza, por esta vez, seguiu os seus pasos terra adentro.

así volveu a voz do poeta á memoria desta casa. trouxo con ela o aroma da córdoba dos versos no 2006, trouxo menos rosas e a cadencia do árabe, a mesa compartida e a mirada sorrinte que mahmud darwish foi para os novos naquela velada traducida. e de tal forma se cravou aquela serena mirada, que dende aquel día observa detrás dos seus poemas cada vez que a miña voz os toca para ti.

e mira como, amor, a canda o recordo daquela córdoba de poetas, vén hoxe tamén ángel gonzález, do que tanto gustas, confesando que nunca respondía aos que lle escribían, recomendando lecturas aos que brindábamos pola súa conversa e velando as madrugadas coma se iso fose dabondo para enganar á parca.

e xa ves, ti. que á parca non hai quen a engane nin con literaturas.

e hoxe non podo deixar de pensar, con dor de perda irreparable, como a morte asexa continuamente aos poetas que che leo, amor. cércaos ata que finalmente dá con eles e lévaos.

leva os homes que foron. porque a poesía, amor, será sempre.

pan e insomnio

2008-08-11T09:16:00.004+02:00

fin de semana con pan en allariz, celebrando que xa temos libriño con cd e que botaremos agosto fóra da casa repartindo bolos de cea polos palcos do país. días felices case como vacacións en terra tan ardente e regreso en noite estrelada cuberta de fugaces desexos.

e onte pouco durmir e nada de soñar. iso foi o que me regalou esta noite con chuvia e suores. iso, e moitas voltas na cama, enredando e desenredando nas sabas... por algunha razón que aínda non alcanza a comprender o meu intelecto, as noites de insomnio son as mellores para encher as cabezas dos desvelados de preocupacións e problemas que á luz do día quedan, dalgunha maneira misteriosa, minimizados pola présa do despertador e a campaíña do microondas. a onde vai a angustia toda que impediu o descanso de noite cando te ergues? sabe alguén dicirmo? ou a angustia lle ten pánico á auga da ducha ou é un animal nocturno (e aleivoso).

versos de sal

2008-08-04T09:34:00.002+02:00

como comparto paraxes e océanos con este home agardo a que dean as tres da tarde para saír do choio a mercar con alevosía e nocturnidade este libro de versos que publica (nunha colección que cada día me gusta máis) sotelo branco.

parabéns polos versos de sal alexandre, poeta que sabe termar das navallas entre os dedos.

e tamén polas túas claras palabras, que definen con dramático acerto a vida na costa da morte.

eu tamén manifesto...

2008-07-30T11:54:00.020+02:00

si, xa sei que españa se rompe e que o castelán se extingue ho, pero eu, que saben que son unha insensata, asinei igualmente o manifesto da federación de asociacións de escritores "galeusca"que chegou xa hai unhas semanas a través da aelg. ao meu ver, o texto é unha resposta moi lúcida e necesaria ante tanta barbaridade. asinen se o cren preciso, eu aquí o deixo para quen queira saber del:

Perante o discurso pretendidamente homoxeneizador e centralista que subxace no “Manifiesto por la lengua común”, a Federación de Asociacións de Escritores “Galeusca” quere deixar constancia do seguinte:

1. A realidade plurilingüe que conforma e dá existencia ao estado español, lonxe de ser entendida como unha “asimetría” ou deficiencia per se, está a reproducir de xeito transparente unha diversidade lingüística e cultural común á maioría dos estados que conforman a Europa plurilingüe.

2. O galego, o éuscaro e o catalán non son "inventos" recentes senón linguas que foron normais nos seus territorios e sociedades respectivas durante centos de anos. A súa desnormalización, a súa perda de usos públicos, non se produciu de forma "natural", senón, mesmamente, por invasión da lingua que se decretou como oficial do estado, sen consulta nin acordo previo.

3. O artigo 3 da Constitución española garante a presenza desa lingua común para todos os habitantes do estado, mediante a esixencia a toda a cidadanía do deber de coñecer o castelán. Toda a cidadanía de Galicia, Euskadi e os Países Cataláns asume na práctica esa esixencia, pois non hai persoa que non teña unha boa competencia en castelán, ora a teñan como primeira lingua, ora como segunda. Porén, respecto do galego, do éuscaro e do catalán a lexislación non prevé a obriga de seren coñecidos nos seus respectivos territorios, o que establece unha asimetría nos dereitos lingüísticos da cidadanía que quere exercer o dereito, que lles é recoñecido, a usalos.

4. O galego, éuscaro e catalán tamén son linguas oficiais nos seus territorios, que é o mesmo que dicir que son as linguas propias de aproximadamente o 40% da poboación do estado español. Estes códigos lingüísticos diferentes do castelán, lexítimos e nos que se recoñece o percorrido e expresividade dun pobo e dunha cultura, son instrumentos de comunicación igualmente “democrática”, ferramentas de relación interpersoal útiles e necesarias para a sociedade que as sustenta.

5. O dereito ao uso público, en todas as instancias, da lingua propia está recoñecido en todas as lexislacións democráticas do mundo. No ámbito europeo cómpre lembrar a Carta Europea das Linguas Rexionais ou Minoritarias (aprobada e ratificada polo Estado español) ou a Declaración Universal de Dereitos Lingüísticos, aprobada coa unanimidade do Congreso dos Deputados.

6. A visión anuladora que da enriquecedora realidade plurilingüe española se transmite desde o “Manifiesto” leva a pensar na similitude coas teses da etapa franquista: un Estado, unha lingua, e, consecuentemente, a reforzar as formulacións diferenciadoras entre cidadáns de primeira e de segunda por razón de lingua. A competencia plurilingüe, tamén para os cidadáns españois nados en comunidades autónomas cunha única lingua oficial, sempre será unha chave que abra o mundo, que abra as fronteiras do respecto polo outro desde a interpretación dunha relación de equidade entre os seres humanos, independentemente do seu lugar de nacemento, de residencia e de lingua propia. Además, o “Manifiesto” parte dunha premisa que non se corresponde coa realidade, pois en ningún caso o castelán corre perigo ningún en todo o territorio do Estado.

7. A aprendizaxe de linguas, ademais da propia, sempre debe ser entendido en positivo e como sinónimo de enriquecemento do individuo, pois coa aprendizaxe plurilingüe estimúlase a expresividade e cognición das persoas. No caso de Galiza, Euskadi e os Países Cataláns é imprescindíbel que a poboación sexa competente nas dúas linguas oficiais, para que logo cadaquén poida decidir libremente se usa unha ou outra nos diferentes ámbitos e situacións. É dicir, a dobre competencia é imprescindible para garantir a liberdade lingüística.

8. Para garantir esa utilización libre das linguas precísanse medidas emanadas dunha política lingüística adecuada. É dicir, para garantir os dereitos constitucionais que temos tamén os falantes de catalán, éuscaro e galego precísanse políticas lingüísticas que creen as condicións para exercelos, tal e como ditou o Tribunal Constitucional na sentenza 337/1994 cando “avalaba un trato desigual, que non discriminatorio, para as dúas linguas oficiais en función do carácter propio dunha delas que fai preciso unha acción normalizadora que debe, necesariamente, implicar accións de apoio singularizado”.

9. As políticas lingüísticas aplicadas ao ámbito educativo nas chamadas comunidades bilingües teñen como obxectivo conseguiren que o alumnado acade unha boa competencia nas dúas linguas oficiais, independentemente de cal sexa a súa lingua familiar. Para acadar ese obxectivo, é preciso desenvolver planificacións lingüísticas que garantan a consecución dese obxectivo e que pasan, necesariamente, pola utilización vehicular maioritaria da lingua máis desfavorecida socialmente. E isto, en vez de ir contra a liberdade lingüística, é, precisamente, unha actuación imprescindible para garantir esa liberdade lingüística.

10. As escritoras e os escritores galegos, vascos e cataláns PROCLAMAMOS a nosa vontade de seguirmos a escribir nas nosas linguas e a contribuírmos ao proceso, inacabado, de normalización das nosas linguas, como dereito humano, democrático, pacífico ao que non imos renunciar. Repudiamos enerxicamente todos os intentos de EXCLUSIÓN que colegas escritores españois realizan das nosas linguas e lamentamos que, no canto de se preocuparen pola saúde do español en Puerto Rico, Costa Rica ou os Estados Unidos, se dediquen a combateren o máis próximo e asimetricamente discriminado.

Xullo de 2008

--------------------------------------------------------------------------------

Aquelas entidades, colectivos ou persoas que concorden co contido deste manifesto poden mostrar a súa adhesión no enderezo electrónico oficina@aelg.org

presentación de nove

2008-07-18T12:22:00.002+02:00

este sábado. pero poden velo se queren no recadriño negro de aí enriba.
e incluso ler as impresións de montse dopico sobre nove no galizahoxe.
;)

o mundo é redondo e vira

2008-07-11T10:17:00.009+02:00

e pouco menos dunha cuarta de grande. e mentres nada na escuridade o mundo exterior xira tan rápido como adoita facelo: na vila das mil aldeas prepárase para as festas de vran que abrirán -e por fin poderei velos- the ellas, o gran titiriteiro alakran estrea o ferreiro e o diaño na mellor das compañas, as xentes de maniños preparan unha deliciosa merenda de poetas para o xoves 17 (rememorando a do pasado ano), a balea de nove achégase ás costas de muxía para recalar alí o sábado 19 e outras cousas diversas pasan sobre a terra galega sen que o pequeno de mallou se sinta alterado por nada diso. el páirache ao caloriño alleo á loucura dos romanos que nunca deixan de sorprendernos e ata se espreguiza despreocupado e descoñecedor do delirio dos galos.

para o pequeno de mallou o mundo simplemente é redondo e vira.

vacacións no xardín botánico

2008-07-10T10:40:00.004+02:00

comezo as vacacións e chega por correo o convite a pasear polo xardín botánico alá en coimbra. preparo maletas pequenas e deixo outros traballos resoltos para poder ter uns días libres de verdade, lonxe de toda ocupación que non sexa dedicación ao pracer e rañar a barriga. para máis axuda o teléfono móbil escarállase e eu escoito á xente pero a xente non me escoita a min...pode haber algo mellor? os astros conxúganse para que desapareza do mundanal ruído por uns días!

(se poden visiten en coimbra a iniciativa da casa da esquina arriba citada. tal vez nos vexamos entre as árbores centenarias. se non lles vai o evento recoméndolles igualmente que aproveiten o verán, que é pouco)

encantos do correo postal

2008-07-03T08:24:00.005+02:00

ela érguese tan cedo que o sol apeniñas quenta e, aínda en pixama ou con esa camisiña fresca coa que se envolve en verán, vai ata á cociña facer zume de seis laranxas. toma dúas pastillas, unha cápsula vermella que bebe con auga e unha píldora escura que sabe a caramelo. mentres bebe o zume escribe nas follas coloreadas dun pequeno caderno que deixa cada noite sobre a mesa da cociña. e en tanto el dorme, ela fai pequenos paquetes nos que garda as notas que escribe e outros regalos. dous ou tres paquetes cada mañá, non máis. o que levan dentro ela agarda que sexa do agrado de quen os recibe.

cando el se ergue o día alédase e os dous almorzan leite e galletas que se esmigallan.

alá polas doce, ela camiña ata os correos. alí pesan as caixiñas naquelas básculas nas que lle din vale tanto o seu desexo de sorprender ao seu amigo residente na alemaña ou son tanto en selos por alegrar a mañá da súa antiga compañeira de piso, hoxe veciña de cáceres.

e son catro pesos que ela paga felizmente, pensando que o presente viaxará en mans de empregados de correos curiosos que sopesarán o paquetiño imaxinando cal será a súa carga -sen chegar a abrilo, evidentemente, porque son eficientes e entrenados en cuidados os funcionarios dos correos- pero coa dúbida nos ollos, e de man en man, irán levando o presente ata o nome exacto que figura na etiqueta.

e supón ela, pero isto xa só é pura imaxinación na que se entretén de camiño á casa, que cando cheguen os empregados á porta do destinatario en cuestión lle entregarán en man o pequeno envoltorio. e nese instante alongarán a partida e agardarán, de maneira non moi discreta pero cun sorriso cómplice, a que o recibinte abra o papel de estraza e desenvolva o pequeno regalo que ela preparou na mesa da súa cociña e que aínda leva na traseira unha frangulliñas de galletas de almorzo. de modo que o presente, coma as galletas, tamén sabe a esa casa na que se erguen tan cedo, cando o sol apeniñas quenta.

pd: en xusto pago polos seus envíos, ela recibiu hoxe dous tebeos que agardaba dende había tempo. o funcionario que llos entregou petara en tres ocasións distintas á súa porta e ningún dos tres días dou con ela. cando por fin ela abriu e puido ser entregado o pedido, o funcionario agardou uns minutiños á porta e preguntoulle polo paquete timidamente. ela, sabedora da emoción que encerra o breve momento de descubrir o contido de algo que vén de lonxe, estirouno cara ao home e díxolle sorrinte por que non o abre vostede?

maldicións

2008-07-01T09:11:00.006+02:00

quero denunciar á selección española por apoloxía do vandalismo e doutros delitos contra a saúde pública.

e si, aínda me dura o cabreo porque aínda dura o tema coma se fose o único que pasa no mundo e teño que aturalo todo o santo día.

no vistes el partido?!
non señora, na miña casa só prendemos a tele cando botan algo que nos interesa.

e ademais son unha reaccionaria porque son desas ás que lle gusta durmir e a iso non contribuíron os tarados que estiveron ata as dúas da mañá de antonte berrando na rúa e pitando baixo a miña fiestra.

(se eu celebrase así a entrega dos -poñamos por caso- premios nobel había de durmir en comisaria máis que seguro)

só me alegra saber que a eles aínda lle dura a resaca.

que caia coma unha lousa sobre as súas cabezas de chorlito.

plan (terceira e última parte)

2008-06-23T22:54:00.004+02:00

e non o ía abandonar, claro, porque eran amigos de sempre e criáranse porta con porta. así que entrou detrás del na óptica e seguiuno en todo canto fixo. ramón, sinceramente, non agardaba que a el se lle fora a dar tan ben aquelo. claro que tiñan feito prácticas na casa e iso, e que o levaba ben ensaiado. pero en directo medrábase que dába xenio velo. que ben lle saíra... pecha a reixa agora mesmo e sen levantar sospeitas! e arribas as mans! e todos ao chan aí que isto é un secuestro! e mesmo algún cala cabrón! deixa de choromicar! que lle quedou moi convincente mentres o seu compadre pechaba a axudantes e ao propio óptico no baño do establecemento. e, xa que estaban, colleron o pouco que había na caixa, non por facer mal, ollo, que aquelo era unha cousa de xustiza poética polo das gafas da nena do roi e non outra cousa, senón máis ben por lle dar credibilidade ao asunto. non vaian pensar estes que o noso é unha carallada, que lle dicía o roi, e colle o da caixa e sae de aquí tranquilamente, que ninguén se decate do que pasa.

pero para saír tranquilamente, había que erguer a reixa automática, e aquelo era un inconvinte co que ningún dos dous homes da media na cabeza contara ata ese momento.

tamén recorda perfectamente don alfonso que deron as oito e media no reloxo do concello cando aínda faltaban tres minutos para a hora segundo o seu citizen de precisa maquinaria. e que foi naquel momento cando os dous homes da funda que fumaban no soto da obra se ergueron e comezaron a prepararse porque o coche do encargado acababa de pasar pola rúa e xa non había tempo que perder, había que facelo de calquera maneira. e don alfonso, xa moi integrado na acción, viu como os dous homes sacaban a funda e vestían cadanseu traxe negro, de corte moderno pero moi elegantes, con camisas cor crema que, ao gusto de don alfonso realzaban as súas perchas. e unha vez vestidos os dous homes e bastante apurados, maldicindo de novo a figura dos seus compadres ausentes, agocháronse detrás duns bidóns que alí había, coa intención de sorprender ao encargado. e a partir dese momento, comezaron a falar entre eles moi baixo, de modo que pouco foi o que puido entender don alfonso, malia que se esforzou por poñer a orella.

antón
que
e como o imos facer, sen medias, nin armas, nin nada?
eu que sei, jose, en principio imos seguir co plan, a ver se chegan estes dous.
pero...e se non veñen?
pois se non veñen xa inventaremos algo
pois...éche este o momento de inventalo, antón
cala...e concéntrate. ti velo?
vino antes entrar no banco

e así pasaron varios minutos, farfullando algo entre eles dun bidón a outro, e don alfonso esforzándose por escoitar.

con esforzo semellante, o titular da óptica -don alejandro martínez prieto- afanábase por percibir a conversa dos dous homes encarapuchados ao outro lado da porta do baño. querían saír de alí sen chamar a atención, pero só el tiña a chave que accionaba o mecanismo da reixa. de calquera maneira, para aquela altura, xa algúns viandantes madrugadores se deberan agolpar detrás da portas de cristal do negocio, pensaba. e acertaba, só que non só iso, senón que mesmo chegara unha patrulla da policía local e non era tan fácil pasar desaspercibido. a isto hai que a alerxia de ramón, agravada agora pola tensión que imprimía a presenza da policía local do outro lado da reixa, cebárase nel polo que a media de nylon non facía outra cousa que afogalo. de modo que houbo que sacar ao óptico do baño para saír de alí, xa sen dignidade ningunha acompañados dunha parella de gardas vestidos de azul e a ramón en ambulancia camiño do xeral.

antón
queeeee
e ti non cres que a familia se preocupará?
home...eles entenderano, ou!
xa....pero antón
queeee...
ti fixeches a reserva no restaurante?
si, home, si.
e quen quedou de chamar á stripper?
ramón. ramón dixo que chamaba unha ex-moza que viña facéndonos un prezo

nese punto, si que don alfonso estaba xa desconcertado co asunto

antón
queeee, jose, queeee
e como cres que tomará a moza o do secuestro?
ela está preparada para todo, home...non ves que casan o sábado?
xa...
pois claro, home

e nese mesmo momento foi cando a policía se presentou na obra, preguntando por don josé lema martínez e don antonio sobral leis, e aos dous homes de traxe non lles quedou outra que saír de detrás dos bidóns e coas mans en alto. e como ben anota don alfonso, que o viu todo, repetían unha e outra vez que o seu era só unha despedida de solteiro, aínda que, en efecto coñecían a roi pérez seoane e a ramón soares eulogio, tamén convidados á festa para a que pensaban simular o secuestro do novio, como viran facer hai pouco a uns tipos da coruña.

o que non entendían era porque estaban eles detidos e o asunto aquel da óptica. porque o seu, volvían repertirlle ao señor comisario, era só un cachondeo, unha broma e nin as armas eran de verdade -que foran mercadas no chino do lado da casa de ramón- nin eles coñecían aquel alejandro, nin sabían nada de xustiza e moito menos de poesía! e tivo que ser o encargado da obra, un tipo serio que empezaba coa súa empresa nisto da construción, o que adiantou a fianza liberando aos secuestradores e aos cómplices daquel asunto. e de paso, rescatou o plano eléctrico da obra que ramón levaba na bolsa, despois de moito porfiar e porfiar a policía, que cría que aquelo non era outra cousa que anotacións sobre os sensores antisísmicos da caixa daquela importante sucursal bancaria que había ao lado do seu choio. a mesma que, e isto foi pura casualidade, foi atracada poucos días despois por unha banda de franceses que entrou no edificio facéndose pasar por técnicos electricistas.

plan (segunda parte)

2008-06-19T12:54:00.018+02:00

un anaco máis adiante, cando xa os folgos obrigaban a ramón a suplicar por reducir a marcha, detivéronse nun semáforo que estaba vermello e axudaron a unha muller a baixar polas escaleiras do mercado o carro do rapaz. e a muller agradeceullo con cadensúa mazá que acababa mercar e que lévenas, lévenas, que están moi boas. e ela recorda telos visto marchar roendo na mazá. foron indo, con igual apuro, cara a grande avenida que atravesa o centro.

mentres tanto, e non lonxe de alí, tres homes en funda azul, comezaban a poñer placa no ático dun edificio en construción veciño á sede bancaria máis importante da cidade. metros abaixo, no soto da obra, trafegaban outros dous que, de cando en vez, miraban os seus reloxos, maldicían os motores dunha afamada casa americana de coches e a fachenda dun tal roi, ao que o meteran no asunto polo que o meteran, segundo dicía un deles. aínda así, ao outro parecíalle este un razoamento pouco convincente, pois aquel era unha idea caralluda, un plan perfecto e aqueles dous imbéciles íano botar todo a perder! e todo isto víao e escoitábao sen descoidar detalle, don alfonso rodríguez de santos, hoxe xubilado acollido á beneficencia do albergue das carmelitas, home ocioso e asíduo espectador de obras da construción, si, pero en tempos un dos máis coñecidos dandis da cidade, como a le lle gustaba recordar.

pois sabes o que che digo, que como non cheguen imos sen eles, aseveraba o máis pequeno dos homes da funda porque, segundo el, os de arriba non ían botar a mañá coa placa aquela, o encargado estaría para chegar e había que lle dar vida ao asunto que ían dar as oito e media e non andaban ben de tempo.

e, malia que estaba disposto e xa se erguera con ánimo de actuar, o outro atallouno e tendéndolle un cigarro díxolle que agardase, porque nin sequera tiñan o atuendo adecuado, así mesmo dixera, como recorda don alfonso, e que aquel non era un choio de facer en funda. e preguntoulle se tiña o coche aparcado no sitio que conviñeran, ao que o dos apuros respondeu que si. e observaron o tráfico da cidade que era pouco porque, como ben apuntou don alfonso, xa moitos comezaran as vacacións estivais.

soaban as oito e media cando ramón e roi chegaban á rodonda da fonte onde as gaivotas se bañan os días de calor. alí roi detívose ante a cristaleira da óptica franquiciada que ocupaba boa parte de mazá.

ramón, agarda un intre que imos parar aquí facer un recado.

pero que recado nin que carallo! céntrate ao que imos roi, que están agardando por nós!

se só é un minutiño, home, que acabamos desguida.

a ver roi, pódese saber que se che perdeu a ti agora na óptica?!

ti só prepárate, que a este tipo téñolle eu unha xurada... e mentres, abría a bolsa de deporte e revolvía dentro buscando algo.

pero que dis, oh?

isto éche unha cousa de xustiza poética, ramón!

pero a que vén agora este asunto de vendetas?! ramón non era quen de seguilo. só pensaba no feito de estar parado nunha das beirarrúas máis transitadas da cidade, atónito, vendo as feituras do seu compadre.

este cabrón, ramón, rascoume os cristais das gafas novas da filla e despois desentendeuse do asunto e botoulle a culpa á rapaza, o moi...! pero ramón non sabe que máis porfiuo o seu compañeiro porque o que fora xa o dixo tapando a cara coa media de nylon que sacara do bolso.

que nos imos meter nun lío por unha parvada, roi...

que poñas a media hostia! que a este tipo vaille acordar a allada!

(...)

plan (primeira parte)

2008-06-17T09:05:00.019+02:00

aínda faltaba para dar as oito e a cidade xa anunciaba vestidos de verán que desfilaban por diante da noutrora lustrosa vidrieira do café mar do norte. detrás da mesma, roi e o seu compadre ramón podían ver a cidade lagañosa correr cara aos autobuses urbanos e mirarase de esguello nos semáforos.

sentados á mesa número sete, os dous homes agardaban. impacientes.

entretanto, a camareira deleitábase en comentarios chismosos na cociña, o que impacientaba especialmente a ramón, que a vía recostada na fiestriña por onde deberían estar saíndo os seus almorzos. finalmente a empregada dignouse. e achegouse á mesa coa desgana propia dun choio mal pagado.

que lles poño -ao tempo roía nunha goma de mascar- aos señores? a muller nin sequera os miraba, a súa vista perdíase máis aló da graxa dos cristais e da citröen, como se puidera atravesala coa súa visión de raios x e ver o mar. de seguro que se imaxinaba alí no medio do océano, de cruceiro.

a min bótame un café de almorzo...e máis...tedes torradas? pero de pan bo, do de verdade.

roi tiña unha teima co asunto aquel das torradas. a ramón, sinceramente, isto parecíalle unha parvada soberana. e naqueles momentos, parecíalle tamén que era enredar á muller alí por enredala. e por iso, baixo da mesa, comezou a darlle patadiñas nada discretas ao seu compañeiro.

as torradas facémolas co pan co que se fixeron as torradas toda a vida, dese de bolsa. eu non lle coñezo outro pra torradas. ela, de verdade, non sentía entrega ningunha por aquel choio.

pois entón bótame unha madalena. e ti ramón? e ramón notou o zapato do outro na canela e tivo que parar cos puntapés malia que, a esta altura, xa estaba realmente nervioso e non vía o momento de se desfacer da muller aquela, que agora o inquería coa mirada. a min póñame un café só e máis nada. e díxollo con tanto apuro que a propia camareira se decatou de que estaba de máis naquela mesa.

por detrás da barra, a empregada entregábase con parsimonia aos labores do almorzo e, con moito máis celo, miraba de cando en vez para os dous homes, que agora se debruzaban sobre un papel que ramón estendera na mesa e semellaban discutir en voz baixa, cortando de vez en cando as olladas dela que volvía á manteiga e ás culleriñas disimuladamente.

mira ramón, se non te relaxas entón si que vai ir todo para o carallo! e foi nese punto de voz en alto que se ergueu o home e foi ata o teléfono, onde falou tan apurado que non chegaron a entender moito os do bar, só que o ford non lle acendera pola mañá e que que culpa tiña el e que agora ían almorzar porque xa estaba bastante cabreado polo do coche e que habían de chegar a tempo, que diso se encargaba el, pero almorzados, vive dios! e colgou o auricular cun golpe tan forte que o encargado do bar mar do norte saíu do cuartucho das contas a ver que pasaba.

e en canto o home volveu á mesa chegou tamén a camareira, xa moi intrigada malia o susto, portando unha bandexa de metal na que ben se vían abanear os pocillos mal asentados. xusto chegou no instante preciso en que o tal ramón enburullaba sen pericia ningunha o papel aquel nun bolso de deportes que deixara ao seu carón.

de modo que cando pagaron deixando unha boa propina (para que sorría anque sexa só ao marcharmos, dixéralle o das torradas) e saíron pola porta do mar do norte, xa non só a camareira senón tamén a cociñeira e o encargado que saíra de novo do cuartucho, seguían os seus pasos coa mirada, pegados á vidrieira que, dende logo - dixera o encargado- ten boa falta de lle pasar unha auga.

e encamiñáronse rúa arriba os dous homes, portando sendas bolsas na man.

(...)

click!

2008-06-12T09:13:00.020+02:00

entraba san xoan ardendo e as tardes pasábaas ao fresco; preparaba a bolsiña da merenda e de súpeto antollábanselle fresas e piña e, ao peor, mandarinas, que xa non estaban no tempo, e mesmo aguacate! con tanto como o aborrecía. á sombra dunha árbore moi antiga que había no atrio dunha igrexa cercana agardaba pola caída do sol e a praia baldeira, entretanto revisaba traballos atrasados ou lía novelas de intriga e, ocasionalmente, libros de poemas.

cada pouco chama á casa. cando vas vir?

cando ía, varias xeracións de mulleres, algunhas que nin sequera coñecía, facían corro ao seu redor contaban anécdotas diversas do historial familiar co ánimo de ilustrala, calmar pequenos temores propios da circunstancia ou simplemente co de presumir acontecementos futuros baseándose en ancestros métodos de adiviñación.

a ela todo iso divertíaa moito.

volvía á cidade e cada vez as semanas se contaban en máis meses. a el tamén lle gustaba vela engordar e moitas veces sentaba a mirala cando se peiteaba despois da ducha. á tardiña saían xuntos para pasear. mentres andaban, xogaban a imaxinar a vida das xentes que regaban as macetas nos balcóns dos edificios ou a calcular os tesouros minúsculos que os viandantes perden nas profundas bocas que abrían as reixas de desaugue da rúa.

outras veces baixaban en bici ao parque. paraban preto do estanque e sentaban a merendar nos bancos que miran cara aos patos. os nenos corrían detrás das aves, ou obrigaban ás palomas a levantar o voo sembrando o estanque de plumiñas brancas. todo era ruído, berros de voces demasiado agudas e migas de pan humedecido que se pegaban nas solas dos zapatos.

atópaste ben? maréaste?

non, é só que, non sei porque, púxenme un pouco triste.

ás veces pasaba iso. os temores subíanlle polas pernas coma feras. para calmala, el pasaba a súa man sobre o ventre dela, debuxando aquela redondez.

mira, aquela nena olla para ti. e mentres el dicía isto cun sorriso, a nena camiñaba cara eles con firme paso infantil. traía a man pechada e a vista fixa. parou diante dela.

señora, tome e estendía a man na que había un caramelo de fresa desfeito en suores e outros calores de peto. o caramelo é para o seu neno pero di miña nai que o ten que comer vostede porque aínda está aí dentro. coa punta do dedo índice facía unha leve presión na barriga dela. e non se poña triste porque non teño máis...

a pequena virouse para súa nai e deixounos alí pasmados, mentres se despedían timidamente daquela nena de enormes ollos.

en chegando á casa el púxose coa cea e ela dobrou a roupa que estaba colgada no cuarto. en acabando, preguntoulle

amoriño, sácasnos unha foto?

era a primeira que tiñan xuntos

click!

nove nas librerías

2008-06-03T10:39:00.007+02:00

señoras e señores: nove, pequeno e endemoniado libro que consumiu as paciencias da autora durante noite e noites, xa está entre nós, xa existe en papel e á maneira tradicional e en pouco tempo, días tal vez, poderá pedirllo ao seu libreiro de confianza alegando instintos poéticos e outros síntomas de insomnio.

edita a xente de fervenza a conto de avelina valladares, debuxa david rubín e escribe prólogos coma ninguén suso bahamonde. o resto xa é colleita dunha servidora.

agardamos, eu mesma tamén, a ter un tempiño e facer unha edición dixital libre para os homes e mulleres libres deste mundo virtual e do de máis aló.

para os nostálxicos da posesión física e amantes das edicións primeiras, aquí o está; un libro sobre o desacougo de habitar unha illa enquistada no lombo ferido dunha enorme balea.

esta nova, poden crelo, é motivo de sorriso grande para a autora, aínda que hai outros.

;)

inspiración aldao + lado

2008-06-01T22:49:00.004+02:00

unha divertida tarde lendo en mugardos. entre as mulleres que enchen a sala atopamos a rosalía e a nosa inspiración. unhas risas.
gustounos tanto o cadro, que non puidemos resistirnos.
:)

preguntas e respostas arredor de berlín

2008-05-29T09:22:00.005+02:00

as preguntas son feitas por un grupo de blogueiros aos que une o mar, as respostas son dunha servidora. eles son Per Joan de El mar és el camí (autor deste regalazo de tradución!), O fartura da Singradura da Relinga, a besbe dos Beliscos pequenos, a amiga atlántica do blog Una mirada sobre la ría de Vigo, Marieque do Ponto de encontro, Noe de El observatorio de la Noe e o home dos homesdepedraenbarcosdepau. A todos eles muitas gracias polo interese e a lectura de compartida de berlín. foi moi divertido contestar ás preguntas de todos.

preguntas e respostas podedes velas nos seus blogs. a tradución do poema dezanove do libro aquí queda.

dinou

has de saber, nen meu,
del port ocult de la ciutat,
construït entre les boires d’abril ares
per al negoci secret del te.
i que allà hi amarra el desig
en les nits emboirades.
i que hi ha una taverna,
un lloc petit que ens coneix com l'atlántico,
on les tripulacions dels mercants fantasmes
abriguen el seu cor de licors
i relaten històries fantàstiques
de les terres dels ametllers
sàpigue-ho, perquè entre elles,
hi haurà qui recordi versos preciosos,
cartes que mai no enviaren els amants,
escrites en llengües de distància.

teñan bo día señores e señoras, non se deixen enganar polas chuvias.

escribir do outro lado da ría

2008-05-28T09:29:00.007+02:00

durante este maio tan outonal, a sorte e a poesía leváronme a miúdo á vila do paralaia.

comecei indo á biblioteca, a escribir poesía cun grupo de xente do máis agradable que me ensinou máis cousas das que, con certeza, eu puiden ensinarlle a eles. pasámolo ben. falamos muito, lemos poetas do máis variado e rematamos con recital nun garito do lugar para mostrarlle ao mundo que era aquelo que facíamos cando nos pechábamos no antigo grupo escolar a maquinar entre libros.

despois tamén ía os luns ao instituto, onde, ademais de atoparme cos rapaces tamén me atopei un par de días co poeta que ten cu (e polo tanto ten medo:). alí fixen varias sesións cos alumnos que remataban sempre en poema colectivo. algún deles interpretado maxistralmente -todo hai que dicilo- polo poeta anteriormente citado.

iso si, os poemas non teñen desperdicio. os rapaces son puro surrealismo, observen:

ola, chámome leo, teño trinta anos e son drogadito anónimo

non escoito.

ao levantarme de cagar tropecei cos pantalóns.

vivo nunha tenda de campaña,

estou farto da tacañería desta casa.

estaba eu coa miña nai e co meu neto,

porque a miña muller deixárame

-que te fodan, travesti!

e a miña nai doume unha labazada que quedei teso.

por iso teño os ollos ben abertos.

comprei un action man

claro, como andaban de oferta,

valía 50 céntimos.

comendo peixe

parecía que a vida me sorría.

mexamos na cama

replicando polo baixo

mamá só entende de cremas para a celulite.

quería converterse nun home.

flipante, que non? feito con retallos de vinte relatos. o mérito é dos rapaces, que escollen e ordean os versos, a puntuación do leo e miña.

aldao lado na rede e outras propagandas

2008-05-25T16:55:00.004+02:00

nestes meses, entre outras cousas, mariademallou dedicouse a xirar por garitos e outras feiras coa súa compañeira de aventuras poéticas e outros devaneos artísticos lucía aldao. de aí conservamos experiencias únicas como a do teatro campoalegre de porto -unha recomendación, ir ver á xente da caija geral de despojos que recitan da hostia-, a da poesía salvaxe de ferrol -en ferrol sempre atopamos un público tan entregado que dá gusto- ou a máis recente do carballiño, terra de poetas alimentados dunha incríble carne ao caldeiro.
e todo isto para dicirvos que cumpro promesa feita hai tempo ao deixarvos aquí unha pequena mostra da velada nas noites efervescentes de ferrol do pasado 2007.
lamento non ter mostras do arriba citado, aínda que para saber da poesía salvaxe podedes consultar o miraxes do 3/5/2008 -onde me convertiron en mónica lado na primeira parte do programa- e veredes uns segundos de recitado da carta da nosa cea desa noite e, sobre todo, outros poetas máis interesantes ca nós entre os que se atopa nada máis e nada menos que o xenial carlos oroza.

e así as cousas. o vindeiro sábado andaremos ámbalas dúas pola vila de mugardos cos versos a voltas.

toc, toc

2008-05-23T12:29:00.004+02:00

si, tamén eu me fartei de bater sempre contra os cálidos exercicios de morriña nos que me abandonei hai cinco meses. digo eu que como cura de memoria xa foi tempo dabondo e que esta cidade do sur que me trouxo compañeiro e traballo e plans de casa nova e outras cousas que medran pouco a pouco ben merece que me entregre de novo ás virtudes da rede.

e sobre todo merece os agradecementos a quen volveu despois da morriña nestes meses de silencio. a todos os que seguíchedes petando nesta porta na que ninguén abría, saúdos agarimosos.

se non fora por vós, calquera se animaba a escribir despois de tanto tempo.

...

(a foto está tomada deste flirck)

cálidos exercicios de morriña

2007-12-17T10:28:00.000+01:00

era unha cidade do norte e iso, xa saben, imprimíalle certo carácter literario e facíaa atractiva en si mesma. por estas datas as tardes caían en noite con premura pasmosa, abundantes en humedades e paraugas descuartizados nas intersecións das rúas que batían contra o océano. e aínda cando as choivas eran poucas, a cidade afanábase en simular os momentos previos aos temporais e suspendíase o día na incerteza do mal tempo. e iso constituía unha das súas maiores virtudes, convertíaa nunha boa cidade para escribir dende un cuarto sen moita luz natural, quente como habitación de panadeiro ou dende un café do centro, tranquilo e con certa tendencia ao jazz en voz baixa.

eu marchara e deixara aquel lugar dun día para outro, sen despedidas nin anuncios, nin máis líricas que tres caixas de cartón nas que cabía un ano de trastos e roupa de inverno. escollera destino máis ao sur para dedicarme ao mesmo que me dedicaba no norte, basicamente vivir e chegar a final de mes. levaba varios meses ausente e pola cabeza poucas veces me pasaba aquela rúa desdabrigada na que me collían as choivas do inverno á volta do super, nin as voltas que daba para aparcar na cidade alta, nin a pequena librería na que me ofrecían café e conversa, nin a praza daquela españa que fora da leña na que agardaba pola miña comadre cando era de saír. a penas pensaba nos tellados sementados de gaivotas nin nas tardes nas que o sol se deitaba por detrás da torre xusto antes desta cenderse. nunca me detivera a estrañar as rúas estreitas nas que derrubaban edificios antigos para regocixo dos axentes inmobiliarios nin aquelas dedicadas ao tránsito dos paseantes que apegan o naris nas cristaleiras dos negocios caros.

a dicir verdade, nunca me detivera a botar de menos aquela cidade suspendida sobre o océano.

o sentimentalismo chegou despois. unha poeta de voz suave chamou para convidar a unha parolada na que eu comentaba a miña experiencia dixital. por primeira vez en anos, movida por non sei que fibra interior en certa medida sensible ao paso do tempo e ás súas consecuencias, saín da casa moito antes do necesario e cheguei demasiado pronto á nosa cita. aparcaquei onde sabía que atoparía sitio e fixen tempo paseando polo recordo daquela cidade que tempo atrás me acollera no seu ventre. chamei algúns amigos para facer da visita un claro exercicio de morriña. viñeron escoitarme, malia que xa sabían todo canto eu lles podía contar, e despois ofreceronme café nese bar tranquilo de inclinación ao jazz que comentei uns párrafos atrás. aí chegou o que, supoño eu, se buscaba con todo isto.

a memoria é moi puta. escolle de maneira nada aleatoria aquilo que habemos de remoer toda a vida e saca do medio o que non lle interesa para nada andar a remexer. pero un día un olor, ou un sonido ou calquera outra cousa que os sentidos non son quen de trasmitir ao cerebro, pégache na cabeza coma un ladrillo e caes na conta do cravado que tes en ti iso no que nunca pensas. foi naquel bar -igual foi cousa do jazz- onde comecei a estrañar as amizades que quedaran na cidade da que marchara sen arrepentemento nin previo aviso. quen brindaba comigo era unha delas.

falamos de cousas sen importancia, traballos e demais logros e preocupacións vitais. botamos un anaquiño. tomei dúas cervexas das que permiten conducir despois sen xogarse o cárcere. a tarde completouse con dúas novas incorporacións á nosa mesa da morriña. preguntei polas novidades e foi así como cheguei a saber do sonoro maxín e outras festas que a vida preparaba. marchei con abrazos antes do día acabar e dixen ata logo á camareira porque, nese punto da tarde, ata por ela sentía tamén certo apego. preguntoume. díxenlle que xa non vivía alí. agora, expliqueille, vivo nunha cidade á que nunca chegan os temporais e as horas de sol parecen máis.

de volta ao coche buscábame no reflexo das cristaleiras dos negocios pechados. non era pracer por exercitar a melancolía, nin a tristura nin nada diso. era só para comprobar que os cristais aínda devolvían o meu reflexo naquel lugar no que estivera e xa non estaba. unha reconciliación, ou algo polo estilo.

metinme no coche e arranquei sen a máis mínima traza de dúbida. antes de coller a autoestrada dinlle unha volta á cidade seguindo unha das avenidas máis longas. pero cansei en seguida. tal vez xa recordara todo canto había que recordar daquel lugar. despedinme da torre e marchei.

de volta á casa as luces do coche eran camiños insignificantes na escuridade do universo.

domingos e festivos

2007-12-04T15:51:00.000+01:00

as visitas, que son poucas, traen sempre que veñen noticias de lugares que por forza resultan descoñecidos para quen non abandona esta casa e os seus camiños. adoitan vir en festivo ou fin de semana, nunca en cotío, porque os días de cotío sonche para traballar e a xente anda apurada. cando veñen o xantar é de domingo, abundante coma en festa. é moito nervio porque cociñar sempre para un faiche perder mañas entre as potas. e hai que darlle algo bo, que saiba. se eu vira para ler cociñaba polos libros. pero non vexo. así que cociño pola cabeza, de memoria. e se o tempo está bo e a humidade non fai quebrar as mans, preparo un flan que se sirve con caramelo e que lle sabe a todo o mundo porque é unha cousa boa, con ovos da casa. e despois aínda hai que poñer a mesa, que é pequena pero... e pranchar manteis, e escorrentar a humidade do salón porque alí nunca se entra. só cando vindes vós. leva toda a mañá arranxar todo iso. e tamén hai que facer café e sacar os pocillos que viñeron na maleta dalgún familiar que cruzou o mar. e lavalos todos, porque nunca se usan, eu nunca os uso. todo ese traballo para un día, ou unhas horas. que facemos? ás veces pasamos a tarde enteira e miramos o pequeno xardín que hai pé da cabeceira, ou falamos mentres tomamos o café ou vemos a televisión. a televisión fai moita compaña. outras veces marchan pronto porque levan apuro. despedímonos á porta, ao lado do xardín onde aparcan o coche. eu vou ata o coche a dicirlles chau. e queda a televisión prendida con toda esa xente falando na casa...

a televisión fai moita compaña. é como ter xente na casa.

a foto é juandelux

movidas viguesas ( propaganda pura e dura)

2007-10-31T19:47:00.000+01:00

aquí estamos de novo co noso. o que facemos supoño que xa o saberesdes, pero por se acaso a alguén lle quedan dúbidas, lemos poesía, repartimos licor café, soltamos unhas parrafadas, cantámoslle uns temas e , previo sorteo dun lote de libros rescatado da caixa da basura dunha biblioteca público, recollemos e marchamos.
estades convidados. os libros a sortear prometen. avanzamos títulos para facer fame: es la biblia realmente la palabra de dios?, el niño y la música, curso de correspondencia comercial... entre outras glorias.
;)

días alddao

2007-10-26T11:55:00.000+02:00

estimada compañeira de fatigas:

non sabes canto me alegra a túa unión con diegodelgado. cada mañá deste outono que non acaba de chegar ao sur, premo o play e perdo o control. porque é un temazo, iso que che fai arrepiar as carnes e se che crava no esternón. ata entristecer presta se ti cantas e diego fai a música. ian curtis restorceríase de pracer ao escuitarvos.

así que seredes finalistas, pero para min xa gañachedes o ceo con este pedazo de versión.

vouna poñer outra vez antes de rematar esta carta, que é só para agardecer que tiverades chegado a este mundo e topado comigo polo camiño.

bicos descontrolados alddao

adiantando novembro

2007-10-07T16:49:00.000+02:00

a golpe de outono que non parece tal, mig seoane e unha servidora pecháronse na casa para darlle forma ao primeiro obxecto de nove - ese premio avelina valladares que só deus sabe cando sairá en papel-. a intención é facer do libro un artefacto para o voso disfrute, evento que prepararemos durante o mes homónimo, pero... non adiantemos acontecementos. polo de agora só podemos convidar a percebes.

almorzo

2007-09-11T08:50:00.001+02:00

madrugar porque o espertador reclama días que comecen cedo e co sol aínda medio agochado. erguerse só para facer zume de laranxa fresquiño e escoitar correr a auga da ducha . cortar pan e torralo levemente para que a manteiga se deixe ir sobre el con suavidade. abrir a marmelada de mamá e botar coa culleriña anaquiños de amora sobre catro torradas. mentres tanto, facer café e mirar as dúas cuncas virar no microondas uns minutos. estirar o azucre que queda no bote. achegarse á ducha. xogar a botarse auga coa boca. rir muito. almorzar e facer plan triviais. imaxinar os días nos que non teñamos que madrugar. abrazarse entre o quente deste pixama e o calor fresco da pel recén duchada. baixar á rúa e agradecer o sol que medra no ceo. bicarse.

a verdade, durmir media hora máis ou media hora menos non ten tanta importancia cando o almorzo é bo.

;)

mallando noutra eira

2007-09-05T15:01:00.000+02:00

ando mallando na eira de volta e dálle e malle vai malle vén... non dou feito outra cousa.

aínda é un esforzo de carallo ganalo pan... non se crean.

así foi, mon

2007-08-30T11:52:00.001+02:00

foi que marchastes dese xeito que marchan os silenciosos e sen previo aviso que se presentou o teu sorriso grande a baterme na memoria. non podía o teu recordo vir doutra maneira. chegou exactamente igual a ti, con esa habilidade enorme para alegrar as tardes de ansia nas que tramabamos ser máis felices algún día, co peito aberto en abrazo e as ilusións todas prendidas da túa mirada limpa. presentouse o recordo de ti cargando días nos que porfiabamos por cambiar as cousas que nos tocaran e afundiran, e aínda nos máis duros, a túa imaxe era sempre luminosa. era sempre un claro entre o espeso da vida, unha alegría de encontrarse contigo, un pracer de compartir, de conversar e camiñar ao teu lado.
eres tan grande mon, que por moito que a terra che leve sempre quedarás en nós.

retornar

2007-08-13T13:14:00.000+02:00

poñamos que tomei unhas vacacións virtuais que ían ser uns días e foron un mes. que outras labores me entretiveron e así pasou medio verán e eu fóra desta casa deixándoa ao voso coidado. agora volvo e muitas gracias por me lle dar de comer aos pitos e virme muxir as vacas. sinto coma se retornara da américa coa maleta de cartón amarrada cun cordel. non, non fixen fortuna, pero trouxen un poema
;)

ao chegar ao poema e no primeiro verso, a casa
verás a casa deitada na tarde,
solaina de portas abertas, e con tal luxuria
que na seguinte liña
desexarás ser a brisa que agora entra
e a dous centímetros exactos de caricia
percorre as súas estancias e colma as cortinas.
pero ti,
chamada por unha das palabras escritas máis abaixo,
cruzarás a eira ata o xardín e alí
baixo unha sombra que as follas tezan
sentarás a escribir un poema
no que ti mesma observas o terreo e o edificio e alguén
que chega

é alguén anterior a ti
un home de cabelos grises que garda a casa
pero que no poema é aínda neno e de ollos vivos
que baixo sombra idéntica
e nesta mesma tarde que detén este verso,

senta no espazo exacto, idéntico
ao que ti ocupas,
e no seu caderno escribe
que ti estás aquí
no final do poema

pero que non es a única.

desvelos

2007-07-13T07:48:00.000+02:00

ábrenseme os ollos as seis e media da mañá. na cama, dou un par de xiros infructuosos, tan só serven para que as sabas se enrolen apretándome os cadrís, e decido erguerme para algo de máis proveito. tomo o último vaso de leite que se lle pode sacar ao cartón. con colacao. non hai café. atopo unha madalena milenaria no fondo do moble. faltan tres horas para que abra o supermercado. almorzo. fumo un pitillo. despois recollo a mesa e valoro a posibilidade de volver á cama. os paxaros xa cantan á beira do río.
en vez de ir á cama vou ao google. busco itinerario a piloño, vila de cruces. recorro o camiño co dedo índice sobre a pantalla. asegúrome de entendelo. fago por recordar algún dato útil sobre a localización do lugar das outras viaxes que fixen ata alí. imposible. teño a sensación de que fun teletransportada. deixo iso e fago a maleta. meto dentro un regalo para celsiño. abro a porta do patio e saio para ver o espectáculo de erguerse o día sobre a terra dos arañóns. déitome no sofá. imposible durmir. escoito a auga da piscina burbullar.

fumo outro pitillo. ábreseme a boca. esta é a miña, volvo para a cama, penso. pero alí o sol xa recorta a mañá sobre o cuarto e apunta directamente aos meus ollos. érgome e pecho as cortinas. volvome deitar. poño a cabeza debaixo da almofada. aínda así, escoito o ventilador do ordenador dende o cuarto do lado. dóeme pero érgome e vouno apagar. windows aínda instala un par de actualizacións, péchase cando xa a man se estiraba para coller outro pitillo que non hai.

por fin volvo á cama. pecho os ollos e concéntrome nalgo que estaba soñando antes do desvelo inicial ou algo que me gustaría soñar. empezo a coller o sono e déixome ir. hai unha casa cun xardín soleado polo que paseamos, un home de barba branca agárdanos debaixo dunha figueira. ao seu lado un gato adormece panza arriba. cantan os paxariños coma nas películas. cando nos estamos achegando a el o gato érguese e comeza a ladrar coma o can da veciña de abaixo. o home parece que nos quere falar, pero o gato non para de ladrar e non escoito nada máis que o ladrar do gato enchéndoo todo. o tipo saca un teléfono móbil. esténdeo cara min. dime: colle é para ti. o teléfono aínda non soa nin nada pero eu cólloo igualmente e achégoo á orella. cando o fago comeza a pitar. un son estridente e malhumorado. non sei como se para. esperto. apago con torpeza a alarma do móbil. maldigo. vou á cociña coma un zombi e poño auga a quentar. chegas pouco despois e espreguízaste feliz. preguntas que tal durmín. non hai café. acabouse o leite. e as madalenas.
abrazámonos. saimos ao patio nese abrazo.

o can da veciña, xa calado, cruza o xardín correndo e bótase á piscina.

bo día.

:)

eu tamén pirata

2007-07-04T17:04:00.000+02:00

xa saberán que os piratas hai tempo que non son eses tipos de perna de pau e ollo parcheado aos que tanto temían as cándidas fillas de gobernadores e que agora abordamos copisterías e outos lugares que dispoñen de sistemas de reproducción e copia. tamén saberán, isto supoño que o aprenderían nas películas, que os piratas somos máis libres que os gobernadores, as nosas vidas máis plenas e mesmo en ocasións, isto depende do filme, temos máis éxito entre as mozas.

sobra dicir que somos uns desalmados que cremos que a cultura debería ser libre, copiamos libros e discos, imos ver proxecións de pelis a centros sociais e non pagamos un can e admiramos o traballo desta xente.

por iso iremos á xornada de cultura libre que o cineclube de compostela preparou para o venres día 6 no seu local, nacida a raíz da recente condena por proxectar un filme.

élles así. inxusto. nós pagamos cánones absurdos que presupoñen que somos delincuentes e os verdadeiros piratas viven a conta nosa. ou como se di popularmente:

levamos a fama mentres outros levan o proveito.

berlin por fanny +alexander

2007-06-29T12:38:00.001+02:00

fanny e alexander coñeceron berlín. así naceu o audio book de preciosa música que podedes descargar da regueifa plataforma , onde está tamén a nova edición dixital con deseño reformado do gran rubín e presentación de mario regueira. con el vos deixo:

Ás veces un amante pode ter un ollo de cada cor, como algúns gatos, como David Bowie, ou como o espírito das cidades divididas. Non é estraño, nese caso, que alguén dea en chamarlle Berlín, porque ademais a sonoridade do nome pode traer arrastrado o sabor de certos doces con améndoa e podemos sentilo rebentar na boca en pequenas triscadelas de tenrura. Pouco importa que o escenario do amor sexa a capital contemporánea da nosa poesía. Un amante que ten un ollo de cada cor merece que o seu libro se chame Berlín.

Ás veces unha escritora ou escritor soña con ser arquitecta ou arquitecto, e gostaría de deseñar planos nos versos. Que alguén poida pescar unha cidade mergullada e poñela en orde lendo o seu libro, ou mesmo reconstruíla despois das catástrofes partindo do compás das páxinas ao pasarse. E apesar de que os cinemas arden, os locais fechan ou cambian de nome, e de que algún día até expropiarán as hortas, os parques, ou as prazas, hai unha cidade que non é Berlín que poderemos recoñecer co libro na mao. E descubrirlle de paso o porto oculto e os menceres onde os nomes se escriben deliciosos baixo as árbores.

Ás veces unha voz de muller segue a subvertir papeis na poesía contemporánea, e consegue acadar centralidade para cantar á fatalidade e a tenrura do amor sen complexos. E ao tempo, inventar unha cidade, un can chamado Chespir, un amante cos ollos como Bowie, e a ela mesma e ás palabras. E mesmo un outro, o mesmo, para sempre, (como no disco de Lou Reed), Berlín.

E ti que o leas

todo un regalazo que lles agradezo inmenso ;)

o sereno

2007-06-27T21:48:00.000+02:00

dende que me erguín a cabeza non parou de doerme e o mundo enteiro confabulou contra tal suplicio ata ben entrada a tardiña. a mellor hora do día chegou un instante antes de a noite deitarse sobre o lombo da costa e acendérense as cociñas dos veciños en concilio de sarténs fumegantes. foron uns poucos minutos. no patio de luces o silencio era por fin unha ausencia de televisores e pratos en mans torpes que, malia a súa delicia, estaba condenada a non durar. sabíamos que no momento máis insospeitado pezas de vaixela kamikaces de calquera veciño frustrado virían estragalo todo sen mínimo miramento. pero mentres durou foi gloria.

toda a cidade se detivo neste cuarto.

detivéronse os nenos que choraban e as gaivotas dos tellados foron desterradas. cesou o tráfico e os martillos eléctricos das obras, calaron as batidoras, aspiradores, lavadoras e outros martirios domésticos. fixeron uns minutos de silencio os ascensores que chían, os zapatos de tacón mal solados, os teléfonos que timbran e ninguén atende, as motos de escape libre

...

daquela eu tiña unha pregunta rondandome a cabeza dorida. aínda non chegaba máis que ao rango de pregunta sinxela, nin sequera sombra de preocupación das de verdade, pero a noite anterior non pegara ollo e aquilo non había paracetamol que o atallase. por iso os mellores minutos que o día regalou antes de a noite deitarse, detiveron as miñas mans sobre o i-ching en busca de consello.

o sereno. o sereno trae ventura.
a imaxe da serenidade é un lago xunto outro lago.

aquilo valeume. un só caracter chegou como resposta. concentreime en estar naquela imaxe. ambos lagos eran paisaxe solitaria desas nas que os paxariños cantan e as flores das amendoeiras abanean as sombras da tarde que se alonga. era fermoso.

pero pouco durou. faltaban poucos minutos para as dez cando a furia se apoderou de novo do patio interior. xa caía choiva de veciñas que poñían roupas a pingar sobre as terrazas, chamaban por teléfono e non respondían, choraban os nenos e ninguén os acudía, asaltaban bancos e sonaban as alarmas, desgarrábanse as gorzas dos suicidas arrepentidos partindo a tarde, ladraban insistentemente os cans de ton agudo das mulleres dos banqueiros, e nas televisións homes moi serios e agraviados ocultaban co seu volume alto outras mesquindades maiores que pasaban no mundo.

nin lagos nin amendoieiras nin paxariños nin toda a capacidade evocadora da ilustración chinesa puideron nada contra a miseria humana.

concluín que eramos moi afortunados porque non sabíamos manexar un rifle.

o i-ching é case coma google. sempre ten respostas.

alugueiros antigos

2007-06-22T10:16:00.000+02:00

É aí, nesa rúa que sube. A partir desta liña a cidade sábese vella e proletaria, as trandeiras equilibran lencerías desgastadas entre as antenas. Todo está cheo de gaivotas. Aniñan no alto dos edificios.

Este é. O noveno onde madamme Satén gañou a magnitude das boas de plumas e as sedas vermellas. Non está baldeiro aínda que llo pareza. Escoite. Aquí había alfombras que silenciaban os pasos de baile, portas acolchadas que enganaban as risas e teas que impoñían miopías ao desexo. Todo permanece intacto.

Foi aquí onde moitos anos cultivou madamme Satén vaporosas imaxes de delicias. Ela, que foi ama de casa clandestina que citaba ao sol nas súas persianas. Por iso no noveno hoxe as fiestras aínda saúdan cun ollo chiscado ao patio das sabas de franela.

- Que tristes veciños de ule e vichís, fillas de saias tabladas!

Pero no noveno non. Ao noveno chegara o imperio da china en pocillos de papel de arroz. Entraran de estraperlo os aromas dos tés máis escollidos, adormecera a mapoula as intencións dos que bicaban a madrugada. Aquí mesmo as verdades eran nomes de portos en linguas estranxeiras.

- O noveno de madamne Satén. O mellor bordel dos sete mares.

Ela, dos seus peitos de nai, dou de beber aos homes sedentos do mar. Ata que coñeceu a quen amar tanto. Pero todo foron promesas de salitre que secaban ao sol, que nunca se cumprían. E el deixou de visitala cada ano. E ela sentiu a perda tan profundamente que chegaron a acumularse os días e o local entristeceu. Os mariñeiros deixaron de acudir ao seu canto de sereas. Amarelaron as fotografías douradas.
E madamme Satén comezou a recoller o seu corazón de cristal.
Abandonou o negocio o mesmo que a vida a abandonara a ela.

- Esta casa e eu, ambas en ameaza de derrube.

E agora vostede pense se será quen de habitar este corazón en profunda derrota. Advírtolle que a vivenda ten moita humidade.

postpost: este contiño e eu imos esta tarde a ourense :)

memoria das páxinas

2007-06-17T21:02:00.000+02:00

maria do cebreiro enviu un regalo polo que agardaba con emoción. o regalo de maría é de papel, os seus dedos corren con caligrafía de letrado polas súas páxinas. hai recortes de xornal que recordan datas, billetes de autobús de viaxes solitarias, anaquiños de cousas a través dos que andar por un ano. é un lugar. unha estación. unha casa nunha rúa portuguesa, o plano dun mundo.
cando a pecho por vez primeira déitoa ao caron das miñas vellas libretas. a chegada da de maría remove un pouco o estante. muda. parace outro. as cousas que sobre el descansan de súpeto aparecen á vista.

collo unha das outras libretas. cando as pecho e se mudan aos estantes o que conteñen deixan de ser notas, poemas, enderezos ou citas.
a illa é un animal de gran peso.

convértense en diarios de feitos que as fixeron abrirse para seren tatuadas. sensacións que gardan sobre o ocorrido realmente e o novelado pola memoria.

nesta hai moitas liñas riscadas. a penas entendo uns poucos versos.

consolo do estranxeiro triste,

as mans de cristal da moza

algúns que despois dun tempo foron ordenándose entre as follas.

impenetrable e fermoso como os espellos de xeo,

o doutro ruso en matemática

impartía clases de piano

aínda que a maioría desapareceron

a pequena, que se volvía máis e máis perversa
consumía aqueles momentos doces
que desaparecían nos días posteriores ás noites

foron cubertos por listas de recados.

filtros chocolate
luces nadal
recoller plotter
mercar cds

non esquencer chamar

ou nunca chegaron a estar alí. como a fotografía tirada coa vella yassica. nela víase o danubio medrado de auga.esvaído.

a fotografía nunca foi pasada a papel. iso converteuna nun obxecto practicamente invisible. e pouco quedou daquel río na memoria do libro.

propaganda simpática

2007-06-15T15:26:00.000+02:00

antón, tes cousas que son auténticas xenialidades.
;)

clásicos populares

2007-06-11T19:52:00.000+02:00

bomba de aghua 80 euros
correa de distribusión 20 euros
man de obra 30 euros
gharrafa de anticonxelante 10 euros

condusir un clásico da ford...iso non ten presio

porque hai cousas que só os cartos poden pagar, empresas que me debedes pasta....ide arriando

;)

pouco

2007-06-04T16:05:00.000+02:00

blogueo pouco. escribo tamén pouco. descúlpenme. outras parvadas teñen a miña mente ocupada.

pronto acabo. ameazo con volver e contar berlín.

mentres tanto, cúidense.

ortigarse

2007-05-22T08:42:00.000+02:00

sempre nos quedará maniños

2007-05-18T14:26:00.000+02:00

para xuntarnos e brindar pola amizade. para que cheguemos a terra de poetas e arsenio nos reciba con cuncas de café e paciencia. para que vaian aparecendo pouco a pouco eduestévez, xiana, dani, o leo, despois mario e lorena, e amigos e familia que cada un trae en tropa.

sempre nos quedará maniños e o salón dos amigos do pote ecoando versos e chichinear de cristal tinguido en viño. o pracer de escuitarvos. as palabras benevolas do neno do ático.

tamén sempre nos quedarán as ortigas de xiana marcando o final da tarde, o leo portando guitarra, o gaiteiros alongando a hora da cea, as copas en ferrol, a volta a casa.

e ese pote de cerámica. coroando a cima da televisión ;)

A-6 , 140

2007-05-11T14:07:00.000+02:00

palabra de muller que foi unha delicia atoparnos de novo. encherse o coche - desta volta non era o forito repintado de minio- de conversas, encontros e regalos. palabra que foi unha lectura bonita e familiar esa que nos xuntou, o agasallo de luzdarriba e os nosos versos colgados das árbores, o pirata de papel que maría trouxo a conta do xuízo do cineclube , a explicación nominal da orixe de yare, as confesións sobre método de escrita de enma, a celebración de tanta felicidade enunciada nunhas poucas- ou moitas- frases que soan a loucura cando caen na miña boca.

palabra de poeta que o paso ben. que me gusta o verso e a amizade.

palabra que me prestaba a sala aínda baldeira azul e verde.

:)

nove

2007-05-08T11:37:00.000+02:00

guetaria, migala

angel, massive attack

going out of my head, fatboyslim

frecuencias de un rojo devastador, emak bakia

bluterflies and hurricanes, muse

your hand in mine, explosions in the sky

big calm, morcheeba

25 cravos, le glamour grotesque

like stars, colectivo oruga

casta diva, aria de norma de bellini

susan’s house,the eels

only you, portishead

polonaise, shigueru umebayasi, b.s.o. 2046

foi música de nove.

e nove foi premio avelina valladares. días de moito forito para celebralo. o 17 enfiamos cara a estrada a acabar de crelo ;) pero antes aparcaremos o 12 no casino de maniños, fene, a recitar con amigos a iso das 18:30. e ese mesmo día, dúas horas máis tarde, entramos en tropel de poetas na presentación dos poemas das ortigas de xía arias.

hai máis poesía que días...

libros e outras feiras

2007-04-29T22:15:00.000+02:00

anoitece e en dourada estancia, ángel gonzález silencia a cidade coa súa voz en verso armada.
na cociña os chícharos bailan sobre a auga.
e eu percorro o libro. con ambas mans e en todos sitios me deteño poema a poema.
adoro os libros
todos os días do ano bendigo a johann gutenber
e ler poesía en alto.

a cea está case.
ángel está en letra para cantar en domingo.

recuncar sur

2007-04-25T15:01:00.000+02:00

conducirei para ir ver aos oruga ao sur e alegrarse en rúa de xasmíns. pero mentres tal día non chega celebro o aniversario dos cravos e aínda máis. hoxe recordei que por estas datas saían do prelo os primeiros versos desta man, cando menos iso poñía na última folla do libro de cal. con eles e cos versos cativos e fermosos de celso fernandez sanmartín, enorme poeta de terra de interior, empezaba a andar aquela aventura de libros pequenos. a datalembrouma hai anos eduestévez, nun xantar na súa casa aínda compostelana e ínfima, onde me regalou o último exemplar que tiñamos localizado.
acórdome como se fora hoxe do que xantamos aquel día edu.
sen embargo nonteño nin idea de en que estaba pensando cando escribía aquelo que agora parece tan lonxe e tan de outra.
é incríble a memoria dos humanos... incríble.

a chamada das mareas

2007-04-24T11:44:00.000+02:00

amiguiños e amiguiñas,
hai un par de días, dando un fermoso paseo pola beira do riazor coruñés, o meu teléfono móbil non puido resistir a tentación do baño e botouse en grácil salto ao atlántico, onde agora durme. así que se me chamades seguramente non vos colla ninguén porque os chocos e as nécoras creo que aínda non saben manexar a tecnoloxía telefónica. ademais estaba case sen batería e no fondo do mar seica non hai enchufes por cuestións de seguridade.

o peor do asunto é que con esta aventura perdín os contactos dun montón de xente á que acostumo felicitar por nadal e esas cousas para as que os móbiles serven. se eres un deses e aínda non che chegou un chisposo meil no que explico todo esto, ou se simplemente queres que che felicite o 2008 cando chegue o momento, ou consideras que non podo vivir sen ter o teu contacto, podes escribirme a casatlantica@yahoo.es.

mentres tanto disfrutarei do adolescente pracer de baixar chamar ás cabinas e pasar a timbrar ás vosas casa a ver se andades por alí.

mdm poetic tour

2007-04-17T13:16:00.000+02:00

coa lectura de redondela da semana da marmota quedou inaugurado o mdm poetic tour!! así que preparo maletas e versos e envío correos a toda esa xente amiga que anda desperdigada polo mundo e á que teño tantas ganas de ver.
a próxima cita é este mércores na casa de gz de madrí. os que por alá andades, se me queredes sacar a dar unha volta ou simplemente vir a saudar presentádevos ás 20:00 horas no ciclo estacións poéticas onde lemos miro villar, xavier frías e unha servidora.
e para que quededes todos avisados aquí vos deixo datas e lugares:

madrid 18 de abril
coruña, casa de pardo bazán, 23 de abril
coimbra 4 de maiol
lugo 10 de maio
salamanca 14, 15,16 de maio
e finalmente...
berlín!!! 29 de maio ( acompañada de sarijess e lualdao) !

eu, como o amigo nazoa, afirmo que a amizade é o invento máis grande do home e que creo na poesía e en min mesma porque sei que alguén me ama. e nada máis. voume poñer coa maleta. que tempo fai por madrí?
;)

aniversar en sur tres: vigo

2007-04-16T15:28:00.000+02:00

é certo. josele non minte, en bouzas non amence. e se o fai, eu non o vin ;)
a noite do sur agarda por nós con cañas fronte ao mar e trasnadas desas que non facía dende que era nena. divertidísimo. con un montón de risas que a parela igmig e o seu representante :) non paran de ofrecernos. recelebro república e alégrome de que o día da marmota nos persiga. aínda que a esa altura xa o convertimos en semana oficial da marmota e musicámola co pasodobre de soutullo. así que deixamos que as horas pasen e nos sorprendan. o mellor plan para celebrar calquera cousa é ese. tardei tres días chegar a esa conclusión.

e para domingo, delicia. levalo con calma e almorzar en terraza soleada. sorrir. chamar a mamá para quedar a cear. sorrir grande. conducir de volta co sol no retrovisor deslizándose dourado. parar no cemiterio de padrón a merendar, saúdar aos grupo de moteiros que nos adiantan en milladoiro, chegar á casa de sara e tomar un té. conducir de novo baixo a pálida luz da noite.

abrazar forte a mamá. chamar a papá.

gracias por todo.

;)

aniversar en sur dous: ponteareas

2007-04-16T14:12:00.000+02:00

aínda en venres ponteareas recíbenos con kikoneves en taberna. preparadas para caer na noite local, que se mita bastante á noite de calquera outro lugar neboento, agardamos a chegada do nenouruga e rocío, que nos acollen cun sorriso sincero capaz de sandar todos os males do mundo. e así de súpeto o aniversario chegou, sen avisar, coa primeira felicitación dende roma (esmuack!) abríndolle paso ao tono de nokia que non parou ata ben pasado o día e a romería. a todos os que me escribístedes, mil gracias ;)
os versos de kiko lévanos de garito en garito. a penas hai luz e lemos pola rúa. coñezo o salón parroquial e algún outro sitio de nome xa difuso e o pantalón éncheseme de serpentinas. entón sara cóntalle a todo o mundo que é porque me caso en domingo, cousa que eu, evidentemente, afirmo ;) e así alongamos a noite ata o sofá e as conversas que abren a mañán. sara e eu metémonos na cama entre risas e canarios que cantan o almorzo dos seus carceleiros e espertamos tarde, felices e agradecidas.
en sábado de república, para maior regalo, saímos a xantar á beira do río. levo o disco dos oruga no bolso escrito da súa man ( regalazo!) mentres imos de excursión e tomamos café nas terrazas improvisadas. alí preséntanme ao sensato entre os sensatos, sempre coa súa libreta baixo o brazo, agardando polos versos que veñan. dime: a esquizofrenia é bonita, pero ás veces váiseche a cabeza. encántame. creo firmemente no que di. é un xenio.
alongamos a despedida porque é un gustazo de día, pero pouco antes da tarde caer entramos no forito. o sorriso grande que teño non hai quen mo saque.
e aínda medrar. porque antes de seguir andando decidimos parar en vigo a visitar á parella igmig. agardan por nós en bouzas.
era a primeira vez que eu ía a aquel lugar, que só coñecía pola canción dos enemigos.

mentres cruzamos pola autopista teño a sensación de que empeza o día da marmota. pensaba dicirlle a sara: non chegamos á coruña esta noite, iso estouno vendo eu...
pero calei ;)

aniversar en sur un : redondela

2007-04-16T11:57:00.000+02:00

días sen apuros e sol morno lambendo os brazos ata chegar á punta dos dedos e eu aparco o meu forito á entrada da biblioteca de redondela. acompáñame sarajess en venres. así comeza o regalo de aniversario que o mundo me fixo ;)

esa tarde recito para o clube de lectura que cada semana xunta aos nenos de redondela. leo casa porque había tempo que non o facía e parte de berlín. fago cousas que nunca fago, como explicar a orixe dos poemas. despois xogamos. para que vexan que todo é susceptible de ser poesía facemos varios cadáveres e eles saen a ler o resultado. botan unhas risas mentres eu recorto versos dunha improvisada antoloxía das letras patrias. regalo un verso a cada asistente e facemos un poema entre todos, tentando darlle sentido aos versos que temos nas man. o resultado é impresionante e todos berramos a coro o inicio do poema:

apenas digo nada
apenas digo nada
apenas digo nada
e coma un río interno me asolaga,
enviándome unha húmida mensaxe.

pero non hai ninguén para escoitarme.

mariñeiros de amberes
reclamo a liberdade pra o meu pobo!

e ninguén os mandou nin os acode.

lingua proletaria do meu pobo,
quixera bañar
a luz clara e vibrante da miña xuventude
por diante do lugar no que eu repouse
para abranguer a vergonza do mundo.

tras dun amor, outro amor
como deter, decide, esta delicia?
prohíbese por orde da alcaldía
algunha palabra.

entón era o silencio o meu mellor amigo
e horizonte, mal porteiro.

cuspídeme enriba cando pasedes.

nos crepúsculos de anís,
sombra.

despedímonos en sorriso. sarajess e eu saímos cara ponteareas. a noite xa cae na estrada e damos varias voltas escoitando o regalo de mig. faltan poucas horas para o aniversario.

sábado de gloria

2007-04-11T14:54:00.000+02:00

e foi o sábado cando os poetas chegaron a corme para recitar na lonxa unha hora máis tarde do sinalado. e xuntáronse no lugar unhas poucas persoas, entre elas escollido público, que escoitaron os versos de estradas de suso bahamonde, acompañado na guitarra por gonzalo, lucía aldao, os irmáns creus, paco souto, o convidado alemán christoph werthmann e unha servidora. e si, foi todo algo raro, cos creus sen camisola e os músicos acompañando o recitado con ruído de vasoiras, pero bonito. e para máis señas , e para os incrédulos, en breve haberá videos á súa disposición.

o domingo, xa saben, foi de resurreción e realmente un milagre. despois chegou a semana e o martes levounos ata o teatro. factoría estreou musical e poden velo aínda esta semana.
pero iso, xa é cousa doutro evanxeo.

amén.

venres de paixón

2007-04-09T13:23:00.000+02:00

carta da apóstola de mallou aos seus discípulos.

queridos discípulos, pídeme o corpo penitencia de descansos e confesión sen arrepentimentos do acontecido en venres de paixón e sábado de gloria en corme, ao abrigo do xarabal do roncudo, a onde chegaron os seguidores da boa nova das ramboias periféricas para celebrar o milagre da improvisación, camiño certeiro para alcanzar a madrugada eterna. deste modo chegaron en venres ao lugar indicado, para máis señas o bar de lao, e alí atopáronse con xurxo, mig e nacho que viñan das terras de alg-a.
e era corme un lugar onde por esas datas se celebraban desfiles nas rúas e un home saía cargando unha gran cruz para burla e escarnio dos que ao seu paso se xuntaban. E en canto esta insulsa representación teatral rematou, comezaron os de alg-a a enchufar cables e afinar os seus instrumentos. e xa todos os presentes estaban inquedos e escoitábase un ruxe ruxe nervioso no garito, cando mig abreu a noite con imaxes de explosións nucleares que seguían como ovellas a pastor os acordes que sacaba da súa guitarra, todo por obra e gracia dun software da súa creación que fixo as delicias dos máis friquis dos lugar entre os cales se atopa quen vos fala.
unha vez rematado isto, os tres músicos comezaron a tocar con intención de non parar en varias horas. e así foi. nacho ao piano, xurxo á percusión e mig á guitarra e as proxeccións e así estiveron un bo anaco regalándonos musiquiña ata que entre os presentes comezou a arder a chama do eutamenquerosaírafaceralgo e os espontáneos comezaron a desfilar por diante do micro. e apareceron recitadores, cantantes e outros artistas da oratoria. e tal foi así que mesmo unha zanfona se uniu ao concerto e soaron cousas que deixaron a todos sen alento e con ganas de máis. tamén pasou por aquela altura que aldao cantou coma santa cassia e tocou como san lou, o pequeno dos creus recitou e unha servidora fixo o mesmo. e despois todo se volveu unha loucura, un arrebato un frenesí... e un mozo ao que chamaban chocolate, artista local por descubrir como a el lle gusta nomearse, improvisou letras iluminado pola estrella de galicia e outras substancias de natureza etílica.
E ocorreu tamén que o noso benefactor suso lista tomou o micrófono en man para anunciar que os necesitados de descanso podían acubillarse na súa residencia como certamente ocorreu non moitas horas despois. así foi que alá polas tres da mañán, cando xa me debatía eu entre a tentación das sabas ou outro quinto, saía a facer versos un dos da crew. e alí o deixei no momento no que me retirei a un merecido sono que reparou o xusto para un madrugón.
e por iso e por outras cousas que non veñen aquí ao caso pero que se contan polas tabernas foi aquela noite nomeada como de venres de paixón. e a ela seguiulle o sábado de gloria que paso a relatar no seguinte capítulo.

ramboias periféricas

2007-04-03T01:16:00.000+02:00

mentres a lúa de abril ou as gramíneas exaltadas por esta primavera xélida ou vai ti saber o qué fan estragos nas hormonas dos blogomilleiros- para mostra o botón das mmmmusicas que está imparable e a entrevista magnífica da besbe aos axentes do fodemillo- unha servidora volve ás saias do océano que a pariu -un pouco asustada, si, porque din por aí que me queren papar ;)- e prepárase para botar a semana entre as xentes de corme, concretamente da man das ramboias periféricas que vos convidan a todos a participar do xaraval do roncudo, xornadas multidisciplinares que contan xa dende onte cun cumprido programa que durará ata o sábado 7. o domingo, declarado logo día de resaca e meditación.

a iniciativa pretende dinamizar a costa da morte - nesta ocasión quedamos na vila de corme- con eventos que van dende as mesas redondas, a proxeción de películas e os concertos ata obradoiros de radio, malabares e artes plásticas, con intervencións sonoras, performances poéticas e musicais, palillada en vivo ou roteiro polos lugares dos percebeiros. un pouco de todo froito da conxunción de varias asociacións e o traballo de moita xente que está farta de aburrirse agardando os programas culturais -ulos?- dos concellos.

o seu blogue ten colgados xa, ademais do programa de actividades, cousas tan interesantes como un paseo sonoro por corme. eu pola miña banda, mañán persónome alí a ver que pasa. non podo menos que dicirvos que veñades porque ten unha pintasa.

...avisados quedades. despois non digades que é que nunca hai nada...

parabéns pola idea, con xente así...dá ghusto.
;)

así, así, así! ... vai o mmmmmúsicas

2007-03-29T14:38:00.000+02:00

pois si, señoras e señores, resulta que o harvey e unha servidora non son as únicas mentes ardosas da blogoesfera galaica e a proposta de elaborar unha lista de cancións luxuriosas, tamén denominadas temas de ERDF na área de influencia coruñesa, vai vento en popa. tanto, que xa son varios blogueiros os que se animaron a abrirnos o seu corazonciño ( aínda que a expresión non é a máis axustada ao caso ;) e escribiron sobre o asunto. aí vai unha pequena lista dalgúns deles, por se queren ampliar a súa discografía :

ghanito en apocalipse do porco recolle o convite e márcase unha lista de clásicos como marvin gaye ou prince.

fodendo, dende o fodemillo, lembra cinco encontros sexuais con banda sonora. non ten desperdicio.

gaudeatrix, que xa tratara o asunto en outras ocasións, apunta un novo tema.

a besbellinha, con beliscos pequenos, fai unha lista na que destacamos sen dúbida ese who's your daddy de benni benassi...mmmmm ssssssi

dende retropower fan unha lista en tres entregas de reminiscencias discotequeiras.

as escollas de prosciutto mourente, con esa sinead o'connor a media voz, tamén son das sabrosas.

cccp tamén recolle o convite, pero elabora unha lista de discos, por se hai que aguantar toda a noite. vese que o dos tres minutos de canción se lle fixo pouco ;)

no círculo de confussao propoñen unha seleción de grandes temas do metaaaaal! con algunha sorpresa máis tranquiliña.

a raíña vermella, fitando dende o outro lado do espello, repite marvin gaye e destaca un temazo de placebo.

a rapaza do arco, cravando miradas coma frechas, fai unha seleción para polvos tranquilos á que engade a tool dándoo todo. inclúe penitencia ;)

cambote, o cadelo de paulov, estrea os ritmos latinos da lista co seu destaque e rescata do esquezo, inmerecido só por este tema, a tino casal!!!

o moucho branco, dende o seu niño, recomenda música tanto para foder como para pelar patacas, aínda que eu lle atopo máis pracer ao primeiro, e a súa lista non deix alugar a dúbidas: su rollo también es el rock.

a brunhaven, dende o seu fotolog saíulle a vea romántica e aínda así acordouse de pink floyd ;)

e así é como vai a cousa polo de agora. e aínda quedna convites por contestar. desculpas grandes se alguén que tiña que estar non está nesta lista. o océano blogueiro é grande e non sempre se navega todo.

e dirán vostedes... de que vale todo isto? pois non hai probas científicas para dicir que vaia aumentar o quecemento global do planeta, así que malo non é. é divertido e axuda a estreitar lazos como ben apuntou mourente. ademais a idea dou de si unha nova sección para o e-music na que poderán escoitaros seus temas e outros, sempre e cando sexamos capaces de facelos cadrar na etiqueta de música electrónica. empezamos o martes.

o home tres veces édito

2007-03-28T12:29:00.000+02:00

carlos meixide, máis coñecido entre nós como o home inédito, xa non é tanto. despois dun éxito de descargas comparable ao dos videos de shakira, a que fora a primeira novela galega publicada en rede sae ás librerías en cómodo e transportable formato de libro de toda a vida . o alumbramento foi posible gracias a un acordo entre a virtual e virtuosa ediciós da rotonda e a editora rinoceronte, que chegaron á conclusión de que compartir é vivir para conservar a licenza de creative commons da obra.

podedes ademais ver ao autor en pleno furor promocional pasearse pola piazza da rotonda e outros lugares de igual encanto nun publireportaxe que saciará todas as curiosidades que tiñades sobre a súa persona.
e para abrir boca e que vos animedes con esta 'mestura entre sexo en nova york e no ventre do silencio' , un dos meus diálogos preferidos, real e diglósico como a vida mesma :

- rramon
-dime, amigo lucash
- que tal vash?
- como o carrallo
- eu tamén.
- eshtou moi, moi, moi borracho.
- eu eshtou moito máis borracho ca ti.
- non lucash non. eshtoy yo mucho másh que tú. mira coño, shi hashta hablo cashtellano shin darme cuenta de lo borracho que eshtoy!

;)

mmmmusicas

2007-03-27T00:32:00.000+02:00

en conversa de meil ocioso con harvey, alumbrada á luz do milagre do you tube, disfrutamos dunha velada musical que pasou por fases propias de calquera bipolar que se precie. intercambiamos cancións desas que pos antes de saír de marcha para ir con bo corpo, desas outras que che afunden no sofá e non che deixan erguer cabeza, das que pos cando limpas o baño e cantas amarrado ao pau da fregona e desas que non sabes que teñen pero que che sentan como a dose xusta de auga a unha aspirina efervescente. vaia, o que denominamos en lingua vulgar como cancións pra foder. aínda que no momento práctico nunca che acorde de acender o reproductor ou non deas atopado o cedé entre a morea de trastes que ocupa o teu cuarto. e , a verdade, tanto che ten.

pero pareceunos tan pavero o desvarío que fixemos unha lista. e quedou tan resultona que decidimos compartila co mundo por se hai quen lle saiba dar bo uso ;)

esta é a miña parte :

gloria, na versión de the doors

o tema na interpretación dos doors e por boca de morrison acelera pulsos ata facelos berrar. apareceu na lista porque foi canción da miña adolescencia e sempre lle gardei paixón. e , malia que sei que sonará a topico tremendo, a min este tipo cántame o himno de pondal e tería efecto semellante.

i put a spell on you en versión de marylin manson

auténtico frenesí posesivo, imposible non sucumbir a ese subir e aguantar que manson rompe a berros antes de que entre a guitarra. glorioso subidón.

a forest, the cure

para ligar en discotecas e facer quilómetros detrás da lúa. ideal para coches e nocturnidade, aínda que pode non pasar de toqueteo.

oh la la, de goldfrapp

descubrimento enorme! promete polvo de sorriso imbécil que dura días. ela tan sensual co seu oh la la mentres a música che vai levando as cadeiras... mmmm. é a tal para restregarse.

piggy de nine inch nails

ver a trent restorcerse empapado mentres fai esbarar frases antes de que a a melodía levante é só superable pola versión segunda deste tema -non a atopei- que se enrosca nun e non o solta ata o éxtase. algo enfermizo, si. pero ingualable.